خانه های تاریخی آذربایجان غربی

معرفی خانه های تاریخی استان آذربایجان غربی

خانه کبیری

این خانه در ضلع شمالی کوچه امیر، در وسط بافت قدیمی شهر خوی قرار دارد و از سه طرف مشرف به  کوچه است و به نام مالک سابق آن مرحوم "حاج میراسماعیل کبیری" به خانه کبیری معروف است. در حال حاضر این بنا متعلق به میراث فرهنگی استان آذربایجان غربی است.

در شمال و جنوب حیاط خانه دو باب ساختمان دیده می شود که در دو طبقه با مصالح سنگ لاشه، آجر و خشت خام ساخته شده اند. این بناها از داخل با گچ کاری و نقاشی و از بیرون با کاهگل خودنمایی می کنند.
قسمت داخلی طبقه اول ساختمان کلاً  بدون تزیینات است و فقط در تالار آن گچ بری هایی دیده می شود. قسمت قابل توجه ساختمان تالار طبقه دوم است؛ سقف آن تماماً گچ بری و با نقاشی های گل و بوته تزیین شده است و ارسی زیبایی با شیشه های رنگارنگ دارد. این ساختمان دارای دو در ورودی است. در قسمت جنوبی محوطه، ساختمانی دو طبقه با مصالح سنگ و لاشه، آجر و خشت خام قرار دارد و دارای پنجره ارسی زیبایی با شیشه های رنگارنگ است. این بنا به دوره قاجار- دوره مظفرالدین شاه – تعلق دارد. در میان نقاشی دیواری تالار طبقه اول، تاریخ 1282 ش دیده می شود.

خانه یوسفی

این خانه در ضلع غربی کوچه شهربانی شهرستان خوی قرار دارد. ورودی آن از کوچه شهربانی به حیاط چهارگوشی که حوضچه نسبتاً بزرگ موزاییک کاری شده دارد، گشوده می شود. در ضلع شمالی و غربی حیاط دو واحد ساختمانی دیده می شود که از نظر شکل، تزیینات، مصالح و زمان ساخت با هم متفاوت هستند. ساختمان دو طبقه ضلع غربی هسته مرکزی خانه را تشکیل می دهد و نمای آجری، قرینه سازی و سقف شیروانی شکل دارد. طبقه همکف با یک تالار و راهرویی کم ارتفاع با آجر ساخته شده است. تزیینات بنا در نما دارای آجرهای رنگی و در حواشی روشنایی ها با اندود گچ بری هایی نقاشی شده است.

پیشانی بنا همراه با تاج و به فرم شیروانی، آرایش دلپذیری پیدا کرده است. جبهه داخلی با ارسی ها و شیشه های رنگارنگ و تک منظره های طبیعی انسان و گچ بری های ساده حاشیه ای، شومینه های تزیینی با رنگ و روغن دارای ارزش هنری فراوانی است. با توجه به سبک معماری و مصالح به کار رفته در آن قدمت این مجموعه به اواخر دوره قاجار می رسد.

خانه صفرعلی خان

این خانه در بلندترین نقطه جبهه شمالی شهر ماکو و بر روی چند لایه تخته سنگ بزرگ قرار دارد. حیاط بیرونی آن به صورت بسیار جالبی از حیاط اندرونی جدا می شود. این بنا از خشت خام و تیرهای چوبی شکل گرفته است.

تالار پذیرایی آن فضا سازی های زیبایی دارد. مقرنس های ظریف گچی، پنجره های ارسی زیبا با شیشه های رنگارنگ و نقاشی های جالب توجهی از دوره های گذشته، زیبایی و اهمیت این بنا را دو چندان کرده است. حیاط خانه سنگ فرش و دارای حوضی در وسط است. این خانه مالک خصوصی دارد و هم اکنونی مسکونی است.

خانه سنگی جمال خان تیموری

این خانه در زمینی به وسعت چهار هزار متر مربع در شهر ماکو قرار دارد. مصالح اصلی آن سنگ و جبهه شمالی آن به عنوان نمای اصلی ساختمان محسوب می شود. مالکیت این بنا به صورت شخصی و کاربری آن مسکونی است. این بنا در دو طبقه، با مساحتی حدود ششصد متر مربع ساخته شده است و به اواخر دوره قاجارتعلق دارد.

خانه علی خان بیات

این خانه با قدمت حدود یکصد و پنجاه سال، سالم ترین خانه قدیمی ماکو است و از کلیه فضاهای داخلی آن با کاربری مسکونی استفاده می شود.

"علی خان" یکی از خوانین ماکو بود و به دستور خود و با استفاده از استادکاران و وسایل روسی این خانه و خانه مجاور (خانه پست) را ساخت. این بنا در حیاطی به مساحت تقریبی پنج هزار و ششصد متر مربع قرار دارد.
منبع :
تبیان

فارغان را بیشتر بشناسید

فارغان را بیشتر بشناسید

فارغان یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران است. این شهر از توابع بخش فارغان شهرستان حاجی‌آباد است.

جمعیت فارغان در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۳٫۱۴۶ نفر بوده است

تونل کوهرنگ - چهار محال بختیاری

تونل کوهرنگ تونلی است که برای انتقال آب رود ماربر (آب کوهرنگ) به زاینده‌رود در نزدیک شهر چلگرد در استان چهارمحال و بختیاری در ایران ساخته شده است. از نخستین تونل کوهرنگ در سال ۱۳۳۲ بهره‌برداری شد. در دهه ۱۳۵۰ تونل دوم و در دهه ۱۳۷۰ سومین تونل کوهرنگ به بهره‌برداری رسید.

ادامه نوشته

چشمه کوهرنگ - چهار محال بختیاری - آکاایران

این چشمه در چهار محال بختیاری قرار دارد.این چشمه با دبی اب بسیار زیاد از دامنه های زردکوه سرچشمه میگیرد و پس از گذر از پیچ خم های فراوان به دریاچه سد کوهرنگ میریزد و از تونل کوهرنگ وارد زاینده رود میشود.

مناظر بسیار زیبای طبیعی اطراف چشمه و حضور عشایر در منطقه باعث شده که زیبایی این منطقه بیش از حد شود.
دسترسی به این منطقه با هر نوع خودرویی به راحتی امکان پذیر میباشد.



این چشمه از چلگرد 30 کیلومتر فاصله دارد.

اردیبهشت در دشت‌های لاله

اردیبهشت در دشت‌های لاله
اردیبهشت شاید تنها فرصت شما برای سر زدن به دشت لاله ها باشد اما برای تماشای این لاله های رنگارنگ بهاری نیاز نیست حتما راهی سفری دور در نقطه‌ای خاص شوید. ایران خاک لاله خیزی دارد که در هر گوشه‌اش دامنی از لاله‌های سرخ و زرد و سفید را به پاهایتان خواهد ریخت البته اگر مهمان دستان پرسخاوت و باطراوتش باشید.

ادامه نوشته

فراموشی آب انبار‌ها

آب‌انبار‌ها یکی از شاهکارهای معماری سنتی و بومی ایران به شمار می‌آید که به‌عنوان یکی از بناهای عام‌المنفعه از منزلت و جایگاه فراوانی در فرهنگ و تمدن ایران زمین برخوردار بوده‌ است و تقریبا در سراسر...

 

 

---

آب‌انبار‌ها یکی از شاهکارهای معماری سنتی و بومی ایران به شمار می‌آید که به‌عنوان یکی از بناهای عام‌المنفعه از منزلت و جایگاه فراوانی در فرهنگ و تمدن ایران زمین برخوردار بوده‌ است و تقریبا در سراسر ایران (حتی در برخی شهرهای شمالی مانند ساری و گرگان) هم پراکنده‌ است.

---

 

طرح‌ریزی این نوع از ابنیه سنتی و تاریخی،از شاهکارهای فن معماری آبی جهان به شمار می‌رود که همه ابتکارهایی‌ است که در پاسخ به طبیعت سخت و بهره جستن هر چه بهتر از منابع آبی و تلاش در هدر ندادن این مائده آسمانی ابداع شد.

قدیمی‌ترین آب انبار ایران یا به عبارتی مخزن آب در ایران، تقریبا با پیدایش اولین تمدن‌های ایران همزمان است؛ مخزن آب انبار شهر ایلامی دوراونتاش در چغازنبیل (در 40 کیلومتری جنوب شرقی شهر تاریخی شوش در استان خوزستان) که قدمت آن به نیمه اول هزاره دوم قبل از میلاد مسیح باز می‌گردد.

از دوران حکومت هخامنشیان نیز بقایای آب انبار و آب راه‌های متعدد در محدوده تخت‌جمشید وجود دارد. گذشته از آن از دوران ساسانی در ناحیه جنوب و جزایر خلیج فارس نیز مخزن‌هایی به جا مانده که از اعتباری خاص برخوردار است. آب‌انبارها علاوه بر نقش مهمی‌ که در زندگی روزمره مردم داشته‌ است، از موقعیت خاصی نیز در فرهنگ و اعتقادات مردم این سرزمین برخوردار بوده تا جایی که جنبه تقدسی هم یافته‌ است.

آب در فرهنگ ایرانیان باستان همواره مورد احترام بوده و یکی از عناصر چهارگانه مقدس دین زرتشت (آب، باد، خاک و آتش) محسوب می‌شده است که باید همواره پاکیزه بماند و از پلیدی‌ها دور نگه داشته شود.

به این ترتیب حرمت گذاردن به آب و خودداری از هدر دادن و آلوده ساختن آن از دوران بسیار کهن در فرهنگ مردم سرزمین ما ریشه‌ای بس ژرف داشته است و ایزد آناهیتا، فرشته موکل آب، از معتبرترین ایزدان ایران قدیم به شمار می‌رفته که برای بزرگداشت او نیایشگاه‌های فراوان احداث شده است.

پیوند میان آب و آیین‌های مذهبی، در دوران بعد از اسلام نیز در ایران ادامه یافت؛ به‌گونه‌ای که نیایشگاه‌های آناهیتا، جای خود را به مصلی”‹های شکوهمند خارج از شهر داد و ایرانیان برای طلب رحمت از خداوند بزرگ و ریزش باران در برابر آنها گردهم می‌آمدند و دست نیاز به سوی آسمان و خدای خویش بلند می‌ساختند. 

 

 

آب انبارها؛ فناوری کهن آبرسانی کویر

نقش آب انبارها در بافت شهر‌های حاشیه کویر و مناطق کم‌آب ایران در دوران بعد از اسلام چنان چشمگیر است که در بسیاری از آبادی‌ها و شهر‌ها و محله‌های مختلف شهرهای بزرگ،آب انبارها، قلب‌ آبادی، شهر و محله‌ها را تشکیل می‌دهد و در بسیاری از محله‌ها بزرگ‌ترین و چشمگیرترین واحد معماری به شمار می‌رود تا جایی که دیگر بناهای همگانی محل را زیر نفوذ خود قرار داده‌است.

اصولا در شهرهای گرم و خشک ایران هر محله‌ای اغلب برای خود آب انباری داشته که توسط اهالی محل احداث می‌شده و گاه یکی از افراد متمکن و خیرخواه محله بانی آن بوده است.

به‌طور کلی آب انبار‌ها را می‌توان به دو دسته کلی تقسیم کرد؛ آب انبارهای عمومی واقع در محله‌های شهر‌ها، روستاها و در کنار کاروانسراها و قلاع یا به صورت تک بنا در مسیر راه‌های کاروانی و آب انبارهای خصوصی شامل اتاق‌های زیرزمینی واقع در خانه‌های متمولان که برای اهدافی چون ذخیره آب برای زمان‌های خشکسالی، جنگ یا محاصره، خنک ماندن آب در تابستان، عدم تبخیر آب در اثر تماس مستقیم با گرمای خورشید و جریان هوا، جلوگیری از فاسد شدن یا بو گرفتن آب در هوای آزاد و دیگر امور به کار گرفته می‌شد.

آب‌انبارها علاوه بر نقش مهمی‌ که در زندگی روزمره مردم داشته، از موقعیت خاصی نیز در فرهنگ و اعتقادات مردم برخوردار بوده تا جایی که گاهی جنبه تقدس هم یافته‌ است

معماری آب انبارها

فن ساختمان و شیوه معماری در ساختمان آب‌انبارها دارای اعتبار خاصی است؛معماری این واحدها در مناطق مختلف تحت تاثیر سبک‌های معماری محلی و اسلوب‌های متناسب با آب و هوای مناطق متفاوت قرار گرفته است و سازندگان و مهندسان با دقت و نکته‌‌سنجی بسیار، به مسائل عمده‌ای چون میزان فشار آب بر کف و سطح آب‌انبار، تهویه، تصفیه و جلوگیری از آلودگی آب، توجه کامل داشته‌اند.

اصولا ارکان سازه شامل مخزن (خزینه یا تنوره)، سردر، بادگیر (خیشخان)، راه پله و پاشیر می‌شود.

ـ مخزن یا انبار: محل انبار کردن آب و اصلی‌ترین عنصر در شکل‌گیری آب انبار است. منبع آب انبارها به شکل مکعب، مکعب مستطیل، هشت گوش و استوانه و مدور ساخته شده که تمامی یا بخش عمده آن در زیر زمین حفر می‌شود.

این بخش معمولا در زمین سفت تعبیه می‌شود تا از ریزش دیواره‌های آب انبار جلوگیری شود. کندن مخزن در داخل زمین از دو جهت اساسی مورد توجه بوده است.

نخست آن‌که به کمک توده‌های خاک فشرده پیرامون منبع به میزان بسیار بر قدرت مقاومت دیواره‌ها افزوده می‌شود و دیگر آن‌که به کمک عایق طبیعی خاک دور منبع، از میزان نفوذ گرما در تابستان و گرم شدن آب جلوگیری به عمل می‌آید.

نکته اساسی در بنای یک آب انبار عدم نشست و ترک خوردن مخزن است که در برابر فشار معمولا رخ می‌دهد. به‌طور معمول پس از بیرون آوردن گود آب انبار در داخل زمین، کف آن را با شفته آهک می‌پوشاندند.

نمونه‌هایی وجود دارد که به جای این کار، کف آب انبار‌های ژرف و پرحجم را سرب می‌ریختند. به اعتباری این روش گذشته از جنبه استحکام بخشی به بنا و جلوگیری از تغییر شکل کف، از منظر خنک ساختن آب در تابستان نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است.

معمولا آب قبل از ورود به مخزن توسط حوضچه‌های شنی تصفیه و سپس به مخزن هدایت می‌شد. همچنین بسیار دقت می‌شد تا مخزن پاک باشد و به این جهت از چند پهلوان کمک می‌گرفتند. آنها برای تمیز کردن و وارد شدن به مخزن، لباس کرکی می‌پوشیدند و لجن‌ها را با طناب و چرخ چاه از یکی از روزنه‌های تعبیه شده تخلیه می‌کردند.

درخصوص بهداشت آب در مخزن لازم به توضیح است که به سه روش آب بهداشتی و مطبوع برای آشامیدن در آب انبارها ذخیره می‌شده است:

ـ در آب انبارها تاریکی محض وجود دارد و چون میکروب‌های غیر هوازی احتیاج به نور برای رشد و نمو دارند، بنا بر این در این مکان‌ها از بین می‌روند.

ـ به‌واسطه جاذبه زمین، املاح و ذرات موجود در آب ته‌نشین می‌شود. همچنین روی آب، نمک و آهک می‌ریختند تا مانند کلر باکتری‌ها را در آب از بین ببرد بنابراین تصفیه آب، هم از طریق فیزیکی و هم شیمیایی صورت می‌گرفته است.

ـ با قرار دادن مخزن آب انبار در داخل زمین و تهویه هوای داخل آن، آب مخزن در زمستان یخ نمی‌زده و در تابستان نیز گوارا بوده است.

ـ راه پله و پاشیر: راه پله به‌طور معمول در وسط سردر باشکوه پله‌های آب انبارها قرار دارد که دسترسی به پاشیر و محل برداشتن آب را میسر می‌سازد. شیب پله‌ها گاهی تند، ولی پهنای آنها بسیار است. ارتفاع پله‌ها به طور معمول بین 25 تا 30 و کف آنها از 30 تا 50 سانتی‌متر است و در فاصله هر چند پله یک «تخت پله» با وسعت مناسب برای استراحت برداشت‌کنندگان آب وجود دارد. در محل پاشیر جهت صرفه‌جویی در زمان برداشت‌کنندگان منتظر در صف، گاه چند شیر قرار می‌دادند که در یک متری از کف مخزن نصب می‌شدند تا مواد ته‌نشین شده با آب خارج نشود. در یزد آب انبار‌های ساخته شده به دست زرتشتیان بیشتر دارای دو پلکان برداشت آب است؛ یکی برای زرتشتیان و یکی برای مسلمانان.

ـ سردر: این قسمت از آب انبار‌ها چشمگیرترین واحد تزئینی و نماسازی شده آن به شمار می‌رود و راهنمای ورود به آب انبار بوده است. این عنصر به‌طور معمول مرکب از قوس بزرگ میانی، جرزهای دو طرف و لچکی‌های دو سوی قوس و کتیبه است. بررسی نوشته‌های کتیبه‌ها در سردر آب انبارها چه از نظر شناخت فرهنگ مردم جامعه و چه از نظر شناخت بازتاب باورهای مذهبی مردم، از اهمیت خاصی برخوردار است. مطالب عمده کتیبه‌ها، شعرهایی است که به مناسبت تاریخ بنای ساختمان آب انبار سروده شده و گاهی شعری در راستای سلام بر امام حسین(ع)، لعنت بر یزید و صحرای محشر، روی کاشی‌های هفت رنگ یا معرق نقش می‌بست. در دو سوی سردر، اغلب سکوهای سنگی پهنی قرار دارد که بیشتر در پیوند فضای باز محل مقابل سردر، جایگاه مناسبی برای گردهمایی مردم محل به شمار می‌رود.

ـ بادگیر: گرمای زیاد مناطق کویر، معماران ورزیده ابنیه مختلف را به اندیشیدن روش‌هایی برای تهویه هوا واداشته است. یکی از این روش‌های شاخص و بی‌نظیر استفاده از بادگیر در شکل‌های مختلف بوده است.در آب انبارها به این دلیل که آب راکد در یک محل دچار فساد و گندیدگی می‌شود، استوار کردن بادگیر بر فراز آنها به جهت سالم نگه داشتن آب و خنک کردن آن از ملزومات و ارکان اصلی احداث این بناها گردید تا جریان هوا را در آن برقرار سازد. اساسا در بنای آب انبار‌ها یک تا شش بادگیر (در یزد) یک دهانه یا چند دهانه‌ دیده می‌شود. جریان باد و وجود دریچه‌های تهویه علاوه بر خنک کردن فضای انباری و آب موجود سبب می‌شود گرما و رطوبت بسیار زیاد داخل مخزن به مصالح و بدنه آن لطمه وارد نسازد. در برخی آب انبار‌ها که بادگیر‌های بلند وجود ندارد، بر فراز طاق نیمکره یا مخروطی‌شکل انبار، هواکشی چون بادگیر کوتاه تعبیه می‌شود تا جریان هوا را برقرار سازد. بادگیر‌ها در کنار پوشش سقف‌هایی چون گنبدی، مخروطی، آهنگ و مسطح که از سنگ و آجر احداث می‌شد، منظره بام آب انبار‌ها را تشکیل می‌دهد.

فناوری بومی و سنتی برای تامین آب بخوبی نشان‌دهنده آن است که اجداد ایرانیان توانسته‌اند با تدابیر خاص‌ و به کارگیری هوش ایرانی به نحو احسن از عهده کار حفظ و نگهداری از مایع حیات برآیند و حتی تکنیک‌های ویژه خود را در این امر به سایر ملل نیز وام دهند.

حال اگرچه با وجود این‌که به‌واسطه ابر فناوری موجود در قرن 21 آبرسانی بسیار سهولت یافته و کاربری آب انبار و قنات از رونق افتاده است، اما هنوز هم آب انبارها در مناطق حاشیه کویری، با وجود لوله‌کشی آب شهری مورد استفاده واقع می‌شوند.

جالب آن‌که آب این آب انبارها خنک‌تر و گواراتر از آب لوله‌کشی است و حتی عاری از هرگونه املاح مضری چون گچ است لذا ضروری است هرچه زودتر با مدیریت و سیاست‌های ویژه در حفظ و حراست این میراث چند هزار ساله کوشید و با مرمت و بهسازی این ابنیه تاریخی، با تغییر کاربری و تخصیص عملکردهای جدید، سبب احیای این داده‌های غیرمنقول گران”‹قیمت سرزمین‌مان شویم و راه‌های پرپیچ و خم را برای فعال‌سازی مجدد آنها هموار سازیم؛ چراکه در کشوری مانند ایران و بخصوص در شهرهای کویری، با توجه به شرایط اقلیمی حاکم بر آنها که منابع آب زیادی در آن وجود ندارد، ارائه راهکارهای مناسب و موثر لازم است مثلا می‌توان با به‌کارگیری فنون و روش‌های سنتی در کنار روش‌های مدرن و ترکیب منطقی این دو شیوه با یکدیگر، کمک موثری به حل بحران آب در این‌گونه سکونتگاه‌ها کرد.

برگرفته از جام جم

شهر جدید پردیس

موقعیت جغرافیایی پردیس/ شهرجدید پردیس در محدوده بخش مرکزی تهران از شهرستان تهران به حساب می آید.این شهر درفاصله 25 کیلومتری شرق پایتخت واقع شده که با شهر بومهن همسایه است. محدوده آن حدود 2800 هکتار برآورد شده و ارتفاع متوسط آن ازسطح آبهای آزاد جهان حدود 1800متر است.

ادامه نوشته

اسلامشهر

درباره شهرستان
شهرستان اسلام شهر از شمال به تهران ، از شرق و جنوب به شهرستان ری، از غرب به رباط کریم و در شمال به شهرستان شهریار محدود می گردد .
مساحت آن بالغ بر 208 کیلومتر مربع است و مطابق آخرین تقسیمات کشوری در سال 1376 ، از بخش تابع شهرستان ری متفک و به شهرستان مستقلی تبدیل شد.

اسلامشهر یکی از فرمانداری های دوازده گانه استان تهران محسوب می گردد
این شهرستان دارای دو بخش چهار دانگه و مرکزی است که هر یک دارای دو دهستان می باشند:
بخش چهاردانگه مرگب از دو دهستان چهاردانگه و فیروز بهرام و بخش مرکزی شمال دو دهستان احمدآباد مستوفی و ده عباس است که مجموعا دارای 47 پارچه ابادی می باشد
اسلام شهر از سال 1352 به نام شاد شهر یکی از بخش های شهرستان ری بوده است که در سال 1358 به اسلام شهر تغییر نام می یابد


تاریخچه اسلامشهر
منطقه اسلامشهر را باید از کهنترین سکونت کاههای ایران زمین دانست . پژوهشهای انجام شده در جنوب و جنوب شرقی شهرستان کواه این ادعا ماست . در فاصله 5/1 کیلومتری باختری جاده آسفالته تهران - قم و شمال جاده خاوری - باختران ، پادکان کهریزک ( باخترقنات کهریزک ) باقیمانده تمدن کهن و ناشناخته با لایه های فراوانی از سفالهای سیاه و قرمز شکسته هزاراه دوم پیش از میلاد همراه با ذغال و تیغه سنگی کو نه وسنگی دیده می شود که از بخت بد به سبب بررسی نشدن آن بوسیله باستان شناسان سن لایه های این تمدن و سبب از میان رفتن آن برای ما روشن نیست . از سوی دیگر اشیای کشف شده توسط باستان شناسان در تپه تاریخی واوان ، حکایت از آن دارد که این منطقه در دوران ساسانیان مورد توجه بوده و در عصر حکمروایی آل بویه و سلجوقیان به عنوان قلعه نظامی مورد استفاده قرار می گرفته است . بی تردید عبور شاهراه معروف تجاری و سیاحتی و کاروانرو خراسان در مجاروت و یا از میان آن ، که از بغداد شروع شده و با عبور از حلوان وارد ایالت جبال میگردید و از قرمیسین (کرمانشاه ) گذشته به همدان می رسید و از آنجا به ساوه می رفت . و سپس آن سمت که به شمال معطوف گردیده به ری می رسید ، اهمیت فراوانی به آن داده و همین امر سبب گردید تا در این نقاط جهت حفظ حراست از کاروانها دژ نظامی ایجاد نمایند . وجود پلهای متعدد مرمت شده بر روی رودخانه ها کرج از سویی نشان از پر آب بودن این رودخانه دارد و از طرف دیگر نشانگر اهمیت آن به عنوان یک معبر ارتباطی است به نحوی که به محض خراب شدن آن ، پلی دیگر ساخته و یا آن را مرمت مینمودند تا عبور و مرور کاروانها مختل نگردد . در چندین منطقه تا قبل از سال 1340 به عنوان یک منطقه شهری محسوب نشده ولی در این شکی نمی توان داشت که این خط همواره جزیی از مراکز قدرت سیاسی همجوار چون ری و تهران بوده و به علت حاصلخیزی زمین مورد توجه بوده و تحولات آن خواه ناخواه این منطقه را نیز تحت تاثیر قرار می داد در دوران حکومت خلفای عباسی ایالت ری یک یاز شهرهای آباد و با شکوه ایران بوده و هارون در آنجا اقامت گزیده و عنایت خاصی به آنجا داشته است و به این دلایل فوق منطقه مدّ نظر بوده است . چنانکه احداث روستای موسی آباد که هم اکنون به عنوان یکی از محلات شهری می باشد را به موسی الهادی برادر هارون الرشید در سال 146 ه . ق نسبت می دهند وجود امامزاده های متعدد که قدمت برخی از آنها به عهد صفویه و قاجاریه میرسد دلیل دیگر برای اثبات منظور ما می باشد . صاحبان قدرت در دورانهای مختلف به ویژه عصر صفویه و قاجاریه به علل سیاسی تعدادی از ایالت قبایل طاغی را که از اطلاعات آنها سر بر می تافتند به این منطقه کوچانده یا رانده اند . پیدایش اسلامشهر در واقع حول و محور قلعه ای به نام قاسم آباد شاهی شروع شده و سابقه سکونت در آن به قرن دهم ه.ق می رسد ساکنان قلعه در اطراف آن به زراعت و کشاورزی می پرداختند و در مواقعی که تمرکز سیاسی در کشور از بین می رفت در برابر یاغیان و چپاولگران از خود دفاع مینمودند

در سال 1300 ه.ق تعداد 100 خانوار روستایی در داخل قلعه زندگی می کردند که به مرور زمان بر اثر ازدیاد جمعیت در اطراف قلعه شروع به ساختن اماکن مسکونی نمودند . در سال 1340 با به اجرا گذاشتن ری اصلاحات ارشی سیل مهاجرت بی رویه روستائیان به نقاط شهری بویژه تهران آغاز گردید و در پی آن اسلامشهر به واسطه مجاورت با تهران و ارزان بودن زمینهای آن و ... مورد توجه مهاجرین قرار گرفت و به تدریج به جمعیت آن افزوده شد . مقدمات تشکیل شهر به عنوان یک نقطه ی جغرافیایی معین ، از همین زمان شکل میگیرد و شهرک سازی ها و ساختمان سازیها در حد فاصل خط آهن تهران - قم واطراف جاده تهران- ساوه بویژه روستای قاسم آباد شاهی شروع و جمعیت آن رشد چشمگیری پیدا نمود

در سال 1354 به علت افزایش و توسعه نقاط مسکونی با موافقت مقامات مسئول در آن شهرداری دایر گردید و از سال 1355 اماکن مسکونی و تجاری فراوانی در نقاط مختلف فعلی آن ساخته شد . در سال 1365 توسعه ی شهری با ادغام روستاهای اطراف مانند صالح آباد و واوان و غیره گسترش یافته و فضای شهری فعلی را به خود می گیرد. منطقه اسلامشهر تا سال 1362 یکی ازنقاط پرجمعیت استان تهران بوده ، اما در سال 1367 بر اساس مصوبات تقسیمات کشوری به بخشداری مبدل و تحت پوشش شهرستان ری در آمد و نهایتاً بنا به تصویب هیئت محترم وزیران از بخش به شهرستان اسلامشهر ارتقاء یافت . پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی در سال 1358 ، اسامی معابر و خیابانها و شهرک های تازه تاسیس به نام ائمه اطهار (ع) و شخصیت های مذهبی ، سیاسی کشور نام گذاری شده و شاد شهر به اسلامشهر تغییر نام یافت.

موقعیت جغرافیایی اسلامشهر

شهرستان اسلامشهر در نواحی میانی شمال غرب فلات مرکزی و در موقعیت جغرافیایی °30 ، °22 ، °51 و °0 ، °10، °51 ، طول شرقی و در °30 ، °42 ، °34 ، °30 ، °27 ، °35 ، عرض شمالی و روبروی آبرفتهای سیلابی و مخروط افکنه سیلابهای جاری شده از دامنه های جنوبی البرز مرکزی واقع شده است . این شهرستان از شمال به قسمتهایی از شهرستان ری و تهران بزرگ از ناحیه شرق به شهرستان ری و از ناحیه جنوب به قسمتهای از اراضی شهرستان ری و رباط کریم و از طرف غرب به شهرستان شهریار محدود می گردد . ارتفاع آن از سطح دریا 1165 متر می باشد و مقدار بارندگی سالیانه آن حدود 231 و متوسط درجه حرارت سالیانه آن به 1/17 درجه سانتیگراد می رسد . اسلامشهر از لحاظ اقلیمی دارای آب و هوای بیابانی با دوران بارندگی نامشخص می باشد . در فصول سرد سال متاثر از سیستمهای سرد شمالی و شمال غربی و جنوب غربی است که طی نفوذ به فلات ایران و تهران و بعداً شهرستان اسلامشهر را نیز تحت تاثیر خود قرار می دهد . اصولاً در زمستان در سطح شهرستان سرد و خشک است ، همچنین همجوار بودن با کویر نیز موجب می شود تا در تابستان با دمای گرم و خشک شرقی و جنوب شرقی بر آن تاثیر بگذارد . با این حال قسمتهای شمال و شمال غربی آن دارای بهار و تابستانی دل انگیز و سرسبز می باشد

بر اساس آخرین بررسیهای به عمل آمده مساحت شهرستان درحدود 245 کیلومتر مربع است و جمعیتی قریب به 500 هزار نفر در خود جای داده است . این شهرستان دارای دو بخش و چهار دهستان و 54 آبادی و روستا و یک نقطه شهری میباشد . بخش مرکزی آن مشتمل بر دهستانهای ده عباس با 18 روستا و مرکزیت روستای ده عباس ، صالح آباد با سه روستا و مرکزیت روستای صالح آباد بخش چهاردانگه با نوزده روستا و مرکزیت روستای چهاردانگه ، فیروز بهرام با 11 روستا و مرکزیت روستا فیروزبهرام است . اسلامشهر و بر روی یکی ازمهمترین محورهای ارتباطی استان تهران با جنوب کشور یعنی محور ارتباطی تهران - ساوه و خط راه آهن تهران - قم واقع شده و به طور کلی وجود مسیرهای رودخانه حسین آباد سیاب و کن در شمال و جنوب و شرق و کرج و شادچای در غرب و در جنوب و قسمتی از جنوب شرقی تنها عوارض شهرستان محسوب می شوند .

آتشکده خورموج بوشهر

آتشکده خورموج یا آتشکده کوه مند از آثار باستانی و مهم دشتی است که در دامنه کوه مند و به فاصله ۳۰ کیلومتری خورموج، غرب روستای زایر عباسی قرار دارد. در ارتفاع سنگی مشرف به رودخانه خشکی که بستر رودخانه قدیمی است آثار حجاری و کوه تراشی در دل صخره وجود دارد از بستر رودخانه راهی به ارتفاع ۶۰ متر که اولین مدخل آتشکده‌است، کشیده شده‌است. یک شاه نشین با یک سکوی میانی و یک سکوی افقی که در سمت راست شاه نشین قرار گرفته و یک اطاق قوسی با انحنای منظم که با سنگ و گچ و گل ساخته شده جالب توجه‌است. نمای خارجی فعلی آتشکده عبارت از یک مدخل با سقف قوسی و دو مدخل مستدیر القاعده و ده حفره به شکل مدخل‌های طرفین سکوی شاه نشین مدخل اصلی و با اندازه‌های متفاوت که به احتمال به منزله پنجره و نورگیرهای رواقهای اصلی آتشکده بوده‌اند.

آتشکده از سه طبقه میانی یا اصلی، تحتانی و فوقانی تشکیل شده‌است که با هم ارتباط داشته و در عین ارتباط، نوع ساختمان هر یک با دیگری متفاوت بوده که گویا از هر یک از طبقات برای منظور خاصی استفاده می‌شده‌است. در بستر رودخانه خشک فعلی آثار ساختمان‌ها و آبگردان‌ها و بندهایی در اراضی پای کوه و در اطراف مسیل وجود دارد که از وجود میدان بزرگی در جلوی کلات حکایت می‌کند که سطح آن با خاک و سنگ بالا آورده بوده‌اند. با توجه به وجود آثار آب انبار و بقایای درختانی از فاصله دویست متری پای کوه احتمال می‌رود در جلوی آتشکده میدانی وجود داشته و برای جلوگیری از نفوذ سیلاب‌های شدید در اطراف تپه، بندهای زیادی از سنگ و گچ ساخته بوده‌اند.

بیش از نیم قرن پیش در جانب شمالی آتشکده و پشت کوه نیز آثار حفره‌ها و شاه نشین و درختانی وجود داشته‌است و از آنجا راهی به آتشکده منتهی می‌شده‌است که به مرور زمان بر اثر ریزش کوه آن آثار ازبین رفته‌اند. گویا نقشه اصلی مقایر کلات متأثر از مقابر فنیقی است و با توجه به طرز قرار گرفتن دخمه‌ها بر روی یکدیگر و کم شدن تدریجی ابعاد آن‌ها در طبقات بالاتر، همان نقشه زیگورات‌ها و میل‌های خاص مضرس است که اصلی ایلامی و بابلی دارد اما نقشه صلیبی دهلیزها نقشه هندی و ایرانی است. مقابر کلات دارای صفحه‌ای مستقل و در عین حال متأثر از تمدن‌های مختلف ایرانی و هندی و آشوری، فنیقی و ایلامی است.

کلیسای سنگی ماکو آذربایجان غربی

کلیسای سنگی ماکو آذربایجان غربی

کسانی که تا به حال گذرشان به استان آذربایجان غربی افتاده، در کنار تمام جاذبه های طبیعی و تاریخی این استان، یک بنای زیبای تاریخی متفاوت را هم دیده اند که معماری آن زمین تا آسمان با معماری بناهای کهن ایرانی متفاوت است. بنای تاریخی قره کلیسا یا همان کلیسای تادئوس مقدس، یکی از دیدنی ترین جاذبه های آذربایجان غربی است که در جنوب ماکو و 20کیلومتری شمال شرقی چالدران در کنار روستایی به همین نام قرار دارد.

ادامه نوشته

چرمهین اصفهان

چـِرمَهین از شهرهای استان اصفهان در بخش باغ بهادران، شهرستان لنجان در مرکز ایران است. موقعیت جغرافیایی آن در ("26 '20 °32) شمالی و ( "47 '11 °51) شرقی قرار دارد.

نزدیک ترین شهر به چرمهین باغ بهادران است که در ساحل زاینده رود قراردارد.

جمعیت چرمهین ۱۱٬۳۳۵ نفر (سرشماری سال ۱۳۸۳ خورشیدی) است.

از نام‌های قدیم‌تر آن قلعهٔ چَرمی بوده‌است

 

از وقایع مهم چرمهین می‌توان به تخریب حسینیه و منزل مسکونی معلمی به نام رحمت الله جوادی که محل برگزاری مراسم مذهبی دراویش گنابادی بود همچنین درگیری های خونین آن، بین دراویش و نیروهای انتظامی ، اطلاعات، بسیج و لباس شخصی های نظام در سال 1387 اشاره نمود.

این سومین تخریب حسینیه دراویش بعد از واقعه تخریب حسینیه دراویش در قم و بروجرد بود

معابر و نقاط دیدنی
معابر و محلات اصلی: بلوار بسیج، خیابان گلستان شهدا، محله مرادآباد، خیابان یاس، محله فرهنگیان، بلوار آیت‌الله ارباب، بلوار امام خمینی، خیابان استقلال، میدان شهدا.

آبشار شاه‌لولاک و پارک گل‌ها از نقاط دیدنی شهر هستن

ویکیپدیا

چمگردان اصفهان

چم گردان یکی از شهرهای استان اصفهان در مرکز ایران است.این شهر با جمعیت ۱۷۰۰۰ نفر (برآورد ۱۳۸۵خ.) در بخش مرکزی شهرستان لنجان قراردارد. درکنارساحل زاینده رود، جایی در۳۵کیلومتری جنوب غربی شهر اصفهان جلگه گسترده زیبایی است که درآن جا درمیان طبیعت سرسبز، هرسال در ابتدای بهار زندگی دوباره از نو آغاز می‌شود

. به درستی معلوم نیست که آغاز حیات بشری در این خطّه ازچه زمانی بوده‌است امّا آنچه هست لفظ «چَم گُردان» فارسی است واحتمال قریب به یقین مربوط به پیش از اسلام.{{در منطقهٔ اصفهان و چهار محال و بختیاری و لرستان وجود مکانها نظامی کاملاً قابل تشخیص است. همانند «چَمگـُرد» (چَمگـُردان امروزی)، «دژگـُرد» (شهرکرد امروزی)، «چـِلگـُرد» (چـِلگـِرد) و «بروگـُرد»(بروجرد امروزی).}}چَمگُردان درجنوب دشت طبس (محل استقرار کارخانه ذوب آهن) ودرشمال زاینده رود استقرار یافته وزاینده رود ازجنوب آن می‌گذرد. اگر تاریخ چمگردان را ورق بزنیم به نام بِـوِه برمی خوریم وآن روستایی بوده درغرب چمگردان کنونی که درزمان آبادی برای خود آب وملک مشخص وقلمرو معیّن داشته‌است وبنابر اقوال محلّی باحمله افغان‌ها درپایان دوره صفوی وبه قولی باحمله مغول ویران شده واندک بازماندگان آن به مناطق دیگر کوچیده‌اند.گفته می‌شود که چمگردان، هم‌زمان با «بوه» ایجاد شده وپس ازویرانی بوه با جذب مهاجران آن گسترش یافته‌است. هم اکنون مزارع کشاورزی موجود، عناوینی مثل «صحرای بوه» و«صحرای گُردان» دارند واین، خود، گویای جدایی جغرافیایی این دو آّبادی قدیمی است.بدون بزرگنمایی، برنج چمگردان مرغوب ترین برنج لنجان است وکشاورزان این دیار درکاشت، داشت وبرداشت آن استاد وزنان هنرمندش درپختش ماهر وبا سلیقه‌اند.

جمعیت چمگردان بنابر آخرین سرشماری (۱۳۸۵) بالغ بر ۱۷۰۰۰ نفر شمارش شده‌است که ساکنان بومی ومهاجرانی اغلب بختیاری و اهل استان فارس ترکیب جمعیتی آن راتشکیل می‌دهند ولی اکثریت مطلق با بومیان است.

تیران اصفهان

تیران یکی از شهرهای استان اصفهان و مرکز شهرستان تیران و کرون است.

این شهرستان در ۴۵ کیلومتری غرب اصفهان می‌باشد و مردمان آن فارس هستند. انگور این شهر شهرت دارد و از محصولات دیگر آن گردو بادام است . از شخصیت‌های این شهر می‌توان آیت‌الله العظمی مظاهری از مراجع تقلید و رئیس حوزه علمیه اصفهان و آیت‌الله امامی امام جمعه سابق این شهرستان را نام برد.

 

نام قبلی شهر تیران، تهران است و در کتب تاریخی به نام طهران اصفهان شهرت دارد.

اخیرا کتابی درباره تاریخ ان به نام تیران از گذشته‌های دور تا امروز تالیف شده‌است.

در ۱۷۰ کیلومتری شهر شیراز نیز مردمانی هستند از توابع شهرستان فسا است که به پارسیان تیرانی مشهورند. در گذشته‌های دور نام این شهر نیز تیران بوده‌است که بعداً زاهدان و زاهدشهر نامیده شده. هنوز گویش اصلی این شهر به پارسی تیرانی است.

ویکیپدیا

افوس اصفهان

افوس یکی از شهرهای استان اصفهان در مرکز ایران است.

این شهر با جمعیت ۶ هزار نفر (برآورد (۱۳۸۵خ.) در بخش بوئین و میاندشت شهرستان فریدن قرار دارد.
شهر افوس دارای یک سرچشمه زیباست که از اوایل اردیبهشت تا پایان تیرماه منظره‌ای بسیار زیبا دارد. اکثریت مردم آن گرجی میباشند.

افوس در ۳۸ کیلومتری غرب شهر داران مرکز فرمانداری فریدن بین روستاهای شش جوان، بوئین، داش گسن و خویگان واقع است.

افوس در دامنه کوه قوسی شکل به همین نام ایجاد شده این کوه بلند و برف گیر است برفش همگی و بدین علت جویبارهای زیادی از این کوه سرچشمه می‌گیرد.

از مجموع جویبارهای این کوه، آب سرچشمه که منبع اصلی آب زراعی افوس است تأمین می‌گردد. جوی سرچشمه راه خود را در دره‌ای مشجر و با صفا بطرف شمال باز می‌کند.

خانه‌های افوس در مغرب این درة پردرخت در امتداد شمال به جنوب گسترش یافته‌است و زمینهای زراعی در مشرق و جنوب درة فوق توسعه یافته‌است.

 

آب و هوا
آب و هوای افوس معتدل کوهستانیاست زمستانش سرد و پربرف و تابستانی ملایم و مطبوع دارد. کوهستانی بودن افوس و تغییرات ناگهانی حرارت سبب وزش بادهائی باسامی: باد قبله، باد توغان، وزمه باد، باد مشرق و باد مغرب می‌گردد در نزد افوسی‌ها مفیدترین آنها وزمه باد است که خوش یمن نیز می‌باشد موقع وزش آن از اواخر اسفند ماه تا اوایل فروردین ماه است که بیش از ۲۰ روز ادامه دارد. وزش این باد برفهای سنگین را می‌برد واشجار را بارور میسازد.

تنوع آب و هوا و جنس خاک سبب رویش گیاهان علفی و بوته‌ای خودرو در افوس می‌گردد وجود این گیاهان سبب می‌شود که در فصل گرم، صحرا و بیابان افوس سبز و خرم باشد.

فلاورجان اصفهان

شهرستان فلاورجان از شهرستان‌های استان اصفهان است. مرکز این شهرستان شهر فلاورجان است.

بخش پیربکران
دهستان گرکن شمالی
دهستان سهروفیروزان
شهرها: پیربکران و بهاران‌شهر.

 

بخش مرکزی شهرستان فلاورجان
دهستان ابریشم
دهستان زازران
دهستان گلستان
دهستان اشترجان
شهرها: فلاورجان، قهدریجان، کلیشاد و سودرجان، ایمانشهر و ابریشم.

درباره شهرستان
شهرستان فلاورجان یکی از شهرستانهای تاریخی استان اصفهان می‌باشد که وسعت کل آن ۳۱۹ کیلومتر مربع است.از شمال به شهرستان خمینی شهر و از جنوب به شهرستان مبارکه و از غرب به شهرستان نجف آباد و از شرق به شهرستان اصفهان محدود می‌گردد.در حوالی فلاورجان فعلی قریه‌ای به نام برزان بوده که از طریق مادی کوپان مشروب می‌شده بعدها به واسطه پلی که بر روی رودخانه زده شده آن را پل ورگان و بعدها پل ورجان و نهایتا به فلاورجان تغییر نام یافته است.جمعیت آن بالغ بر۲۴۰ هزار نفر است وجود صنایع متعدد قرار گرفتن در حاشیه زاینده رود دیرینه تاریخی و محصولات کشاورزی مرغوب از جمله برنج و گندم و صیفی جات این شهرستان را از جایگاه ویژه‌ای برخوردار نموده است.این شهرستان دارای 8 شهر به نامهای زازران و فلاورجان و قهدریجان و کلیشاد و سودرجان و پیربکران و بهاران و ایمانشهر و شهر ابریشم و ۶۰ روستا می‌باشد که با توجه به آثار تاریخی موجود در این شهرها دارای قدمت فرهنگی دیرینه می‌باشد.ازگذشته خصوصااززمان مشروطه جمعیتی ازبختیاریهانیزدرفلاورجان ساکن شده اند. آثار تاریخی این شهرستان می‌توان پل قدیم فلاورجان و مسجد جامع و پل بابا محمود و برج کبوتر وشیرهای سنگی و مسجد بابا محمود و مسجد اشترجان و بقعه پیربکران و مقبره امامزاده گان سیدمحمد و زیدبن حسن را نام برد.


ویکیپدیا

جندق اصفهان - آکا ایران

شهر جندق در حاشیه جنوبی دشت کویر مرکزی ایران و در شمال شرقی استان اصفهان به مختصات طول جغرافیایی 25/54 و عرض جغرافیایی 34 واقع شده است و از نظر تقسیمات کشوری شهری از بخش خور و بیابانک شهرستان نائین میباشد. شهر جندق از مرکز بخش 105 کیلومتر و از مرکز شهرستان 230 کیلومتر و تا مرکز استان بیش از 370 کیلومتر همچنین لازم به ذکر است که این شهر تا حد مرزی استان سمنان 70 کیلومتر و تا شهر دامغان 260 کیلومتر فاصله دارد که افتتاح راه جندق دامغان در مسیر اصفهان- مشهد و تهران- بیرجند تا حدودی شهر را رونق داده است.

 

این شهر دارای نزدیک به پنجهزار نفر جمعیت و حدود 1300 خانوار و دارای مردمی خونگرم, مهماننواز و زحمتکش که خاصه مردم کویرنشین است میباشد.
قدمت شهر جندق براساس آثار باقیمانده از ادوار گذشته نزدیک به 2000 سال برمیگردد. شهری که در حاشیه مسیر جاده معروف و تاریخی ابریشم قرار داشته و همانطور که از نامش بر میآید (جندق ادغام شده جنب دق یعنی حاشیه کویر و زمین صاف) به عنوان بندرگاه کویر محل استراحت کاروانهای عبوری بوده است.
از جمله آثار باقیمانده میتوان دژ اردبیل و یا قلعه انوشیروان ساسانی را نام برد این قلعه به روایت جندقیها و همچنین بنا به نوشته اعتمادالسلطنه در کتاب مرأتالبلدان به زندان انوشیروان مشهور است که از یک چهار دیواری که در هر گوشه آن برجی دارد تشکیل شده است و دارای دروازهای است که خود دارای دو برج به ارتفاع 22 متر و بسمت مشرق باز میشود ولی به دلیل عدم رسیدگی در گذشته و همچنین تخریب مقداری از آن در زمان رضاخان این قلعه رو به نابودی است و شاید تنها قلعه باستانی باشد که هنوز دارای ساکنانی میباشد. از آثار دیگر, مسجد جامع جندق است که در قلب همین قلعه جا دارد و دارای گنبد کوچک آجری با طرح حصیری میباشد معلوم و مشخص نیست در چه زمانی ساخته شده است ولی زیلوهای تاریخدار موجود در مسجد گواه آن است که از سال 960 هجری محل تجمع مؤمنین بوده است و دارای میدان بزرگی است که اکنون در ماه محرم از آن برای عزاداری سالار شهیدان حسینابنعلی (ع) استفاده میشود.

از جمله آثار دیگر شهر جندق که در جای خود دیدنی است صفه نیزهگاه (نیازگاه) که در یک فرسنگی جنوب شرقی شهر برفراز تپههای مزرعهای, با ایوان گنبدی و دیوارهای کاهگلی واقع شده است که زیارتگاهی برای جندقیهاست چون شنیده شده که روزی در این مکان امام زمان (عج) را زیارت کردهاند. همچنین آثاری که به مرور زمان نابود شدهاند میتوان خانقاه (آتشکده), گنبد هشت در و قلعههای دیگر مزارع اطراف است نام برد.

جغرافیدانان بسیاری از این شهر عبور کردهاند که در آثار و کتب خود در خصوص این شهر نوشتهاند که حتی بعضی جندق را به عنوان بهشتی در حاشیه کویر نام بردهاند. از جمله ناصر خسرو در سفرنامه, حمدا... مستوفی در نزههالقلوب, مقدسی در احسنالتقاسیم و بسیاری از کتب دوران صفویه و قاجاریه و همچنین کتاب برساحل کویر نمک نوشته استاد حکمت یغمائی را میتوان نام برد که منابع خوبی برای دانشجویان است.

از مشاهیر جندق میتوان از شاعر و مرثیه سرای معروف ابوالحسن یغمای جندقی نام برد که منزل مسکونی زیبا و منحصر به فرد او در قلعه فوق یکی از آثار تاریخی محسوب میشود. و دیگر شاعر این شهر میتوان از یک از نوادگان یغما, مرحوم صفائی نام برد که مراثی و روضههای او توسط مداحان محلی خوانده میشود.

حدیث بساط در کتاب حدیقهالشیعه تألیف فقیه و محقق ربانی دانشمند بزرگ شیعه احمدبن محمد معروف به مقدس اردبیلی چاپ انتشارات علمیه اسلامیه در صفحات 381 الی 384, حدیث فوق بابت اثبات ولایت حضرت علیابنابیطالب (ع) که با ده نفر از اصحاب پیامبر بر قالیچهای ابریشمی (بساط) نشسته و بفرمان خدا با پرواز قالیچه به زیارت اصحاب کهف رفتند و در بین اصحاب پیامبر, اصحاب کهف فقط جواب سلام حضرت علی (ع) را دادند که خواندن جریان این معجزه (حدیث بساط) به طور کامل از کتاب فوق به تمامی شیعیان راستین علی (ع) توصیه میشود. و لازم به ذکر است در این حدیث عین جمله زیر به نقل از انس خادم رسولا... که یکی از آن ده نفر صحابه بود آمده است.
بشنوید و بدانید که بهدیه آوردند از برای رسول خدا بساطی که از ابریشم بود از جانب مشرق از دهی که آن را جندق گویند.

مردم سخت کوش جندق با فرهنگ غنی اسلامی و مذهبی با رعایت شئونات اخلاقی و ساده زیستی زندگی خود را میگذرانند و از نظر اقتصادی با درآمد کمی که از محل کار در کورههای آجرپزی و کشاورزی و بافت فرشهای نفیس نائینی که از مرغوبترین نوع آن میباشد امرار معاش مینمایند. محصولات کشاورزی جندق به لحاظ وجود خاک خوب از مرغوبیت خاصی برخوردار است ولی متأسفانه به علت آب کم مقدار آن زیاد نیست که از معروفترین آنها میتوان از سیر , زعفران, نعنا خشک و انار و ... نام برد.
در شهر جندق متأسفانه به علت بعد مسافت, دوری امکانات, بازار فروش و کمبود سرمایه زمینهای برای ایجاد کارگاههای صنعتی تاکنون نبوده است و به همین دلیل مشکل اشتغال بیشتر به چشم میآید و هم اکنون دارای یک کارگاه تولیدی پوشاک و یک کوره آجرنما و ده کوره آجر معمولی میباشد که دارای محصولات ممتازی نیز هستند.

جاده ابریشم اصفهان

اَبریشَم یکی از شهرهای استان اصفهان در مرکز ایران است.

این شهر در بخش مرکزی شهرستان فلاورجان قرار دارد.جمعیت آن در شال ۱۳۸۳ برابر با ۱۴٬۸۸۸ نفر برآورد شده و در سال ۱۳۸۶ در حدود ۲۰ هزار نفر

این شهر از شمال به شهر اصفهان ، از جنوب به شهر بهاران و کلیشاد و از شرق به شهر اصفهان و از غرب به اتوبان ذوب آهن و رودخانه زاینده رود محدود می‌باشد.

شهر ابریشم در تاریخ ۴ تیرماه ۱۳۷۵ از ادغام روستاهای یزدآباد، حسن‌آباد و باغ ابریشم از توابع بخش مرکزی شهرستان فلاورجان تأسیس شد. شهردار آن نیز از آغاز تا سال ۷۸ قدرت‌الله قاسمی، از ۷۸ تا ۸۲ حسین پناهی بوده و از ۸۲ تا کنون مهدی نصیری است. سپس فرهاد سلیمی عهده دار شهرداری ابریشم بود و سپس علیرضا خامسی پور شهردار ابریشم شد و تا کنون (1388) وی عهده دار شهرداری ابریشم است

در روزگار تیمور میرزا روستای باغ ابریشم، باغ بزرگی بوده‌است.

این شهر دارای یک پاسگاه انتظامی به آدرس ابریشم - باغ ابریشم - جنب زمین های شهرک نور - کلانتری 16 انتظامی فلاورجان .

اهالی این شهر خواستار این هستند هر چه زودتر به شهر اصفهان بپیوندند .

صنایع
کارخانجات سیمان اصفهان،کارخانه ایرانیت اصفهان ، کارخانه داراکار (تولیدکننده شیلنگ های آب و لوله‌های پولیکا)، کارگاههای موزائیک سازی و ده‌ها واحد صنعتی کوچک و متوسط دیگر.


ویکیپدیا

فریدن اصفهان

شهرستان فریدن یکی از شهرستانهای استان اصفهان در مرکز ایران است. مرکز این شهرستان شهر داران است. جمعیت این شهرستان در سال ۱۳۸۵ برابر ۸۳،۶۸۹ نفر گزارش شده‌است. مردم فریدن به زبانهای گرجی, فارسی وبختیاری ، ترکی و ارمنی صحبت می‌کنند.

بخش مرکزی شهرستان فریدن
دهستان دالانکوه
دهستان زاینده رود شمالی
دهستان ورزق
دهستان ورزق جنوبی به مرکزیت روستای سفتجان
شهرها: داران و دامنه.

بخش بوئین و میاندشت.
دهستان سردسیر
دهستان کرچمبو جنوبی
دهستان کرچمبو شمالی
دهستان گرجی
دهستان ییلاق
شهرها: بوئین و میاندشت و افوس.

تیران و کرون اصفهان

تیران و کَرون یکی از با قدمت ترین شهرستانهای استان اصفهان و دومین شهر سبز این استان است. مرکز این شهرستان شهر تیران است که در غرب استان اصفهان واقع شده‌است.

این شهرستان در حدود بیست هزار نفر جمعیت دارد. از مکان‌های معروف این شهر می‌توان به امامزاده احمد حنفیه نوه امام علی(ع) و فرزند محمد حنفیه،منطقه نمونه گردشگری چشمه مرغاب،حیات وحش قمشلو،امامزاده احمد رضا و سد خمیران اشاره کرد. در حدود ۶۰ روستا و دو شهر رضوان شهر و عسگران از توابع این شهرستان می‌باشد.

 

عبور جاده‌های اصفهان به استان‌های مرکزی و خوزستان و لرستان و غرب کشور و همچنین جاده استان چهار محال و بختیاری در جنوب شهرستان باعث رونق شهرستان گردیده‌است. ایجاد کارخانه‌های سنگبری متعدد در رضوان شهر از توابع شهرستان تیران و همچنین توسعه منطقه صنعتی شهر تیران باعث ایجاد هزاران شغل برای مردم منطقه گردیده‌است.

امام جمعه پیشن شهرستان آیت‌الله سیدمحمد باقر امامی بود و حمید سعادت نماینده این شهرستان در مجلس شورای اسلامی است که در دومین دوره قرار دارد. این شهرستان زادگاه آیت‌الله العظمی مظاهری رئیس حوزه علمیه ی اصفهان و یکی از مراجع تقلید نیز هست.

یکی از افتخارات این شهرستان آقای علی نادری کاپیتان وبازیکن تیم ملی فوتبال ساحلی ایران و برترین بازیکن سال 87 می باشد که ساکن روستای حسین آباد بخش کرون شهر تیران می باشد.

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان تیران و کرون در سال ۱۳۸۵ برابر با ۶۴۴۶۹ نفر بوده‌است
در آخرین رده بندی هیئت های فوتبال استان اصفهان در سال 1388هیئت فوتبال شهرستان تیران و کرون موفق به کسب جایگاه سومی این رده بندی شد که از زحمات و تلاش های بی وقفهٔ پرسنل این هیئت خبر می‌دهد.

مبارکه اصفهان

مبارکه اصفهان

شهرستان مبارکه با دو بخش مرکزی و گرکن جنوبی و پنج دهستان ( گرکن ، کرکوند ، نور آباد ، دیزیچه و طالخونچه ) و پنج شهر مبارکه ، دیزیچه و طالخونچه ، کرکوند و زیباشهر در فاصله 45 کیلومتری جنوب غربی اصفهان واقع شده است . جمعیت این شهرستان بالغ بر 132818 نفر مشتمل بر 68924 نفر مرد و 63894 نفر زن در 32712 خانوار زندگی میکنند . که از نرخ رشد 2 % برخورداراست  در این شهرستان کارخانه عظیم فولاد مبارکه ، پلی اکریل ، تولید مواد اولیه الیاف مصنوعی ، سیمان سپاهان ، آجر نسوز ، و غیره قرار دارد که به قطب صنعتی استان مشهور گردیده است . محصولات مهم کشاورزی آن برنج و غلات است .

ادامه نوشته

داران اصفهان

معرفی شهرستان داران اصفهان
داران مرکز شهرستان فریدن یکی از شهرستانهای استان اصفهان است. داران در غرب استان اصفهان و در منطقه‌ای کوهستانی از رشته کوه‌های زاگرس قرار دارد...

داران مرکز شهرستان فریدن یکی از شهرستانهای استان اصفهان است. داران در غرب استان اصفهان و در منطقه‌ای کوهستانی از رشته کوه‌های زاگرس قرار دارد. زبان مردم شهر فارسی است ولی روستاهای زیر مجموعه به لهجه‌های بختیاری ، لری،ترکی,گرجى و ارمنی نیز تکلم می‌کنند. داران یکی از مرتفع ترین و سرد ترین شهرهای ایران است. مشخصات جغرافیایی داران، مرکز شهرستان فریدن، با پهنه ای حدود ۵ کیلومتر مربع، ‌در باختر استان اصفهان، د‌ر ۳۲ درجه و ۵۸ دقیقه و ۴۵ ثانیه پهنای شمالی و ۵۰ درجه و جود آورده است. پوشش گیاهی شهرستان را گون، گز، کرفس کوهی و درختان پراکنده بلوط تشکیل می دهند. این شهر در ایران باستان به نامهای پاری تاکن و پرتیکان خوانده می‌شده است و از اهمیت زیادی برخوردار بوده ولی اکنون به علت فقر و محرومیت شدید دچار عقب ماندگی و مهاجرت جمعیتی شده است.

فلاورجان اصفهان

شهرستان فلاورجان(لنجان سفلی) با طول جغرافیایی30دقیقه و51 درجه وعرض جغرافیایی 34 دقیقه و 32درجه،با مساحت510 هکتار با مرکزیت شهر فلاورجان می باشد و ارتفاع از سطح دریا 1600متر است که 443کیلومتر با تهران فاصله دارد.

ادامه نوشته

برنامه ریزی برای سفر اردیبهشتی

برنامه ریزی برای سفر اردیبهشتی
بهار که می‌آید بهانه‌ای می‌شود تا دیگر بار نامش‌ تکرار شود؛ نامی‌ ‌که با گل‌های سرخ محمدی پیوند خورده و آوازه‌‌اش تا آن‌ سوی مرزها پیچیده و از آن چهره‌‌‌ای بین‌المللی ساخته است.  قمصر، شهر گل محمدی و پایتخت گل و گلاب ایران در 27 کیلومتری کاشان قرار دارد.

دره سرسبز و زیبای این شهر، هر بهار، پذیرای هزاران گردشگر داخلی و خارجی است.

اگر قصد کرده اید که مراسم گلابگیری امسال را از نزدیک تماشا کنید، باید همین روزها به فکر آماده کردن مقدمات سفر اردیبهشتی تان به کاشان و قمصر باشید؛ شهر کوچک و سبزی که در 20کیلومتری کاشان قرار دارد و پایتخت گلابگیری ایران و بزرگ‌ترین مرکز تولید گلاب در خاورمیانه به شمار می رود. حتما می دانید که گلاب های ناب و اصیل قمصر هر سال 2 بار کعبه مقدس را شستشو می دهند و این مهم ترین دلیل شهرت جهانی گل قمصر و گلاب آن است.

 

اما آنچه این شهر را‌ ‌به مقصدی‌ ‌برای گردشگران‌ ‌تبدیل‌ ‌کرده‌ ‌است تنها گلستان‌‌های آن نیست، چشم‌اندازهای طبیعی‌ ‌زیبا و هوای پاک و کوهستانی آن‌ هم ‌مزید‌ ‌بر‌ ‌علت‌ ‌شده‌ تا قمصر میزبان گردشگرانی باشد که از گرمای تابستانی کاشان به طبیعت سبز و خنک این شهر پناه می برند.

 

در 5 کیلومتری شمال قمصر و 30 کیلومتری جنوب کاشان، رودخانه قمصر جریان دارد. رودخانه ای که وقتی رد آن را به طرف جلگه کاشان بگیرید، به سدی به نام سد قمصر می رسید. تاریخ ساخت این سد به دوره سلطان جلال الدین ملکشاه سلجوقی (485-465 ه-ق) می رسد و با توجه به شباهت های زیادی که میان طرح و معماری ساختمان فعلی سد قمصر با سد قهرود وجود دارد می توان فهمید که این سد در طول زمان تخریب شده و مجددا در دوره صفویه و در عصر حکومت شاه عباس اول با سنگ و ملات ساروج تجدید بنا شده است.

 

بخش قمصر همچنین دارای 2شهر قمصر و ‌جوشقان و کامو است که این شهرها مجموعا شامل 7 روستا به‌ ‌نام‌‌های‌ الزگ، کلوخ، قزاآن، قهرود، جوینان، حسین‌آباد و مسلم‌آباد می شوند. بنابراین اگر گذارتان به قمصر افتاد، برای دیدن بافت فرهنگی و تاریخی روستاهای این منطقه، حتما سری به آنها بزنید.

 

محراب مسجد جامع میانده، قدیمی‌ترین و با ارزش‌ترین اثر تاریخی و دیدنی قمصر است که قدمت آن به قرن 5 و 6 هجری قمری می رسد و برای دیدن آن باید به فرفهان سفر کنید. محراب این مسجد در سال 1327 در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.
منبع:تبیان

چهار باغ اصفهان

یکی از خیابان های اصلی شهر اصفهان است. این خیابان از میدان شهدا در شمال شروع و پس از عبور از زاینده رود به میدان آزادی (دروازه شیراز) در دامنه‌ کوه صفه در جنوب اصفهان ختم می‌شود.

این خیابان به سه قسمت اصلی تقسیم می‌گردد:

ادامه نوشته

ابشار شلماش آذربایجان غربی

آبشار شلماش از مهم‌ترین آبشارهای حوضه زاب در مسیر رودخانه شلماش قرار دارد و به رودخانه زاب می‌‌ریزد. این رودخانه بر روی گسل فرعی روستای المان و روستای شلماش جاری است.

آبشار شلماش در سفر هیات دولت به استان به عنوان منطقه ویژه گردشگری مصوب شد. در این محل مجتمع‌های اقامتی و توریستی برای رفاه حال گردشگران ساخته خواهد شد. آبشار شلماش از مهم‌ترین آبشارهای است که در سطح استان آذربایجان غربی مورد توجه گردشگران قرار گرفته است.



این آبشار که از سه آبشار تشکیل شده است. سه آبشار به ترتیب و پشت سر هم قرار گرفته‌اند که نخستین آن‌ها در نزدیکی محل توقف و پارکینگ قرار گرفته است. برای دیدن دو آبشار بعدی باید مسافتی نسبتاً زیاد را پایین رفته و وارد دره‌ای عمیق شد. در حال حاضر با احداث پله و حصارها رفت و آمد از دره راحت‌تر شده‌ است.

 

در فصل بهار این آبشار پرآب‌ترین روزهای خود را می‌گذراند، گرچه آب و هوای منطقه تا اواسط اردیبهشت هم سرد است ولی خرداد ماه می‌تواند فصل مناسبی برای سفر به این منطقه باشد.

شهرستان سردشت از شهرستان‌های کردنشین و مرزی استان آذربایجان غربی است که در جنوب این استان قرار دارد و با مناطق کردنشین شمال کشور عراق (کردستان عراق) همسایه است. بیشتر مردم این شهرستان کردزبان هستند. مرکز این شهرستان، شهر سردشت است.

ویکیپدیا

تنگ بهرام چوبین ایلام

تنگ بهرام چوبین یکی از مهم ترین دره های کم عرض و بسیار مرتفع و استراتژیک در ضلع غربی مسیر جاده دره شهر- پلدختر است.

این تنگه که آن را شکارگاه بهرام هم می گویند؛ دارای آثار ارزنده فراوان در قسمت ورودی، پیشانی و ارتفاعات است. این مجموعه آثار ارزنده یک قلعه به جای مانده از دوران ساسانی است که از سنگ و گچ ساخته شده و به ارتفاعات جنگلی کبیرکوه در عمق تنگه و مناطق سخت گذر آن ختم می شود. علاوه بر زیبایی های وصف ناپذیر طبیعی و آثار پلکان های سنگی بر دیواره های سنگی و نقاط سخت گذر داخل تنگه، وجود چهار آب انبار که در صخره های سخت تراشیده شده اند، هر یک به اضلاع تقریبی 3×3 متر و عمق 3 متر و 3×2 در عمق 5/2 متر با ناودانک های سنگی و همچنین ارتباط این چهار آب انبار به هم دیگر و وجود آب آشامیدنی در داخل آن ها حاکی از توجه و اهمیت به این منطقه استراتژیک و طبیعی در طول دوران تاریخی دارد که در نوع خود بی نظیر و جالب توجه است. تنگه بهرام از شاهکارهای طبیعی و تاریخی است که همواره مورد بازدید علاقه مندان به تاریخ، طبیعت و کوه نوردان قرار می گیرد. این تنگه در ایام بهار ایرانگردان و علاقه مندان به آثار تاریخی و طبیعی را به سوی خود جذب می کند

کاخ موزه ماکو یکی از بناهای شگفت انگیز معماری ایران

یکی ازجاذبه‌های دینی کشور که شاید خیلی‌ها از آن بی خبر باشند در شمال غربی کشور و در نقطه مرزی ایران قرار دارد.

ادامه نوشته

آبی بیگلو اردبیل

آبی‌بیگلو شهری است در بخش ویلکیج شهرستان نمین استان اردبیل ایران.

این شهر در حدود سال ۱۳۷۷ خورشیدی از روستا تبدیل به شهر شده‌است.این شهر به دلیل موقعیت ارتباطی خود بین روستاهای اطراف وشهرهای نمین و اردبیل دارای رشد روز افزون است

این شهر در نزدیکی جنگل فندق‌لو قرار گرفته و در روزهای تعطیل خانواده‌های زیادی از شهرهای اطراف برای گذراندن روز تعطیل خود به آن‌جا می‌روند. در یک کیلومتری این شهر یکی از انشعابات رودخانه آجی چای وجود دارد که رودخانه‌ای فصلی می‌باشد

شهرستان کوثر اردبیل

شهرستان کوثر، با مرکزیت شهر گیوی و وسعت تقریبی ۱۲۴۵ کیلومتر مربع، حدود ۱۵۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. شهرستان کوثر در ۴۸ درجه و ۲۹ دقیقه طول جغرافیایی در فاصله ۸۵ کیلومتری اردبیل و حدود ۳۰ کیلومتری قرار دارد.این شهرستان از شمال با شهرستان اردبیل، از شرق با شهرستان خلخال، از غرب و جنوب با شهرستان‌های نیر و میانه همسایه‌است.شهرستان کوثر یکی از شهرستانهای استان اردبیل ایران است.

 

ادامه نوشته

بیله سوار اردبیل

جاذبه های تاریخی شهرستان :
از مهمترین آثار تاریخی این شهرستان قیزقلعه سی ( قلعه دختر ) که ثبت تاریخی این قلعه سال 629 میلادی است در کنار رودخانه برزند در 17 کیلومتری شمال شهر گرمی دژ مستحکم و بزرگی جلب توجه می کند و به
قیز قلعه سی مشهور است و جزو شهرستان بیله سوار به شمار می رود . سبک و نام بنا و قدمت آنرا به دوران اشکانی و ساسانی منسوب می دانند

ادامه نوشته

بوکان آذربایجان غربی

آثار و ابنیه تاریخی شهرستان بوکان

موقعیت جغرافیایی و تاریخی شهرستان بوکان :

شهر بوکان مرکز شهرستان بوکان استان آذربایجان غربی با پهنه ای حدود 8 کیلومتر مربع در جنوب استان در مسیر راه میاندوآب ـ سقز در 36 درجه و 31 دقیقه عرض شمالی و 46 درجه و 12 دقیقه طول خاوری نسبت به نصف النهار گرینویچ قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریای آزاد 1370 متر   می باشد . درباره نام أین شهر نیز هماند دیگر شهرها نظرات زیادی وجود دارد . بعضی ها بر أین باورند که « بو » به معنی سرزمین و « کان » به معنی معدن است و بوکان به معنی سرزمین معدن است . اما باور غالب درباره نام أین شهر أین است که واژه بوکان از دو کلمه « بوک » به معنی عروس و « آن » علامت جمع تشکیل شده و بوکان در معنای « عروسان » معنی می دهد . زیرا أین شهر به دلیل دارا بودن آب و هوای مطبوع و باغهای زیبا ، سرسبز و خرم ، همانند عروسی زیبا ، به آرایش طبیعت آراسته بوده است و همچنین بخاطر داشتن جایگاه چهارراهی ، بیشتر روستائیان پیرامون آن ، هنگام عروسی که عروسشان را از یک آبادی به آبادی دیگر می برده اند از میان بوکان می گذشتند و در پیرامون استخر آب آن به رقص و پایکوبی می‌‌‌پرداخته‌اند . این شهرستان از شمال به حومه شهرستان میاندوآب از شرق به شاهیندژ از جنوب به سقز کردستان و از سمت غرب به مهاباد متصل شده است . آب و هوای بوکان در زمستان سرد و پر برف و در تابستان نسبتاً گرم است . اراضی بوکان به علت وجود رودخانه سیمینه رود که از شمال به جنوب در امتداد جاده شوسه ، بوکان به میاندوآب در جریان است حاصل خیز می باشد .

ادامه نوشته

ارومیه آذربایجان غربی

وجه تسمیه
واژهٔ ارومیه از ترکیب دو واژه آشوری اور (شهر) + میه (آب) تشکیل شده‌است.[۱] ارومیه به صورت اورمو، اورومیه و اورمیه تلفظ می‌شود. با آمدن حکومت پهلوی و سلطنت رضاشاه این محل به رضائیه تغییر نام داد و بعد از انقلاب اسلامی دوباره به نام ارومیه برگشت.

جغرافیا
ارومیه در جلگهٔ گسترده و سرسبزی به درازای ۷۰ کیلومتر و به پهنای ۳۰ کیلومتر واقع شده که اطراف آن تا کیلومترها پوشیده از باغات انگور و سیب و کشتزار است. دریاچه ارومیه در شرق و دریاچه مارمیشو در غرب این شهر قرار دارد. این شهر به علت آب و هوای معتدل و داشتن مناظر زیبا، یکی از شهرهای گردشگری ایران محسوب می‌شود. جمعیت این شهر ۵۷۷٬۳۰۷ نفر می‌باشد و نیز جمعیت شهر در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۷۸۷٬۲۵۴ نفر پیش‌بینی شده‌است[۳]. بلندی ارومیه از سطح دریا ۱۳۳۲ متر است.

مردم
ساکنین شهر ارومیه را آذربایجانی‌ها تشکیل می‌دهند. اقلیتی از کردها، آشوری‌ها و ارمنی‌ها نیز در این شهر زندگی می‌کنند. طبق یک مطالعه دیگر از ترکیب قومی خانوارهای نمونه و مورد بررسی در سطح شهر ارومیه که حدود سال ۱۳۷۹ انجام گرفت نشان می‌دهد که ترک‌زبانان ۸۵٫۷٪ درصد خانوارهای نمونه را به خود اختصاص داده و کردزبان‌ها حدود ۱۰٫۵٪ بوده‌اند. در این آمارگیری نمونه‌ای درصد آشوری‌ها، فارس‌زبان‌ها و ارمنی‌ها در شهر ارومیه به ترتیب ۱٫۷، ۱٫۶ و ۰٫۵ بود.

ادامه نوشته

اشنویه آذربایجان غربی

شهرستان اشنویه

اْشنَویه (به کردی: شنو= Şino) یکی از شهرهای کردنشین استان آذربایجان غربی ایران است. این شهر مرکز شهرستان اشنویه است که در قسمت غربی این استان جای گرفته است. بر پایه سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این شهر برابر با ۲۹٬۸۹۶ نفر بوده است.

ادامه نوشته

غار سهولان آذربایجان غربی

غار «سُهولان» در روستای «سهولان» 42 کیلومتری شمال شرق مهاباد در استان آذربایجان غربی واقع شده ‌است.

سهولان به زبان کردی به معنی یخبندان است و مردم محلی غار را «کونه کوتر» یعنی لانه کبوتر نیز می‌نامند. دلیل این نامگذاری وجود تعداد زیادی لانه کبوتر درون غار است.

ادامه نوشته

تپه باستانی حسنلو و جام زرین

تپه باستانی حسنلو و جام زرین    

 در این مقاله ابتدا به وضعیت جغرافیایی تپه باستانی حسنلو پرداخته شده است. این تپه که متعلق به اقوام بومی ایران در قبل از استقرار اقوام آریایی از گنجینه های غنی تمدن باستانی ایران در شمال غرب محسوب می شود...

ادامه نوشته

مراغه آذربایجان شرقی

مَراغه یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی و مرکز شهرستان مراغه است. مراغه در کنار رودخانه صوفی چای و در مشرق دریاچه ارومیه و بر دامنه جنوبی کوه سهند قرار گرفته‌است. این شهر با ۱۴۹٬۹۲۹ نفر جمعیت و ۲۰ کیلومتر مربع مساحت، بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر استان آذربایجان شرقی پس از کلان‌شهر تبریز است. شهر مراغه در ۱۳۵ کیلومتری مرکز استان، واقع شده ‌است.

ادامه نوشته

شهرستان اسکو آذربایجان شرقی

شهرستان اسکو

اُسکو یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی و مرکز شهرستان اسکو می‌باشد. این شهر در ناحیهٔ غربی استان و در نزدیکی دریاچه ارومیه واقع شده‌است و از آب و هوای نسبتاً مناسبی بهره‌مند گشته‌است. شهر اسکو در میان باغات مختلفی به‌وجود آمده‌است و منظرهٔ این شهر از کوه‌های مجاور این واقعیت را اثبات می‌کند که اسکو یکی از باغ‌شهرهای ایران می‌باشد. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵ خورشیدی بالغ بر ۱۶٬۱۴۰ نفر بوده‌است که از این جهت پانزدهمین شهر پرجمعیت استان آذربایجان شرقی محسوب می‌گردد.اسکو در ۳۳ کیلومتری جنوب غرب تبریز واقع شده‌است.

پیشینه اسکو
اسکو یکی از قدیمی‌ترین شهرهای آذربایجان است. قدیمی‌ترین منبعی که در آن از اسکو نام برده شده‌است، کتیبه‌ای است مربوط به‌حدود ۸۰۰ سال پیش از میلاد مسیح که در لشکرکشی پادشاه آشور نوشته شده‌است. در این کتیبه به وجود قلعه‌ای پیرامون شهر اشاره شده که در حملهٔ سپاه آشور به همراه یک‌صد و یازده روستای دیگر به آتش کشیده شده‌است.

مردم اسکو
ساکنان شهر اسکو از نژاد ترک آذربایجانی بوده و به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند. دین ساکنان این شهر اسلام و مذهب آنان شیعه دوازده‌امامی می‌باشد.

جمعیت اسکو برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی بالغ بر ۱۶٬۱۴۰ نفر بوده‌است که از این تعداد ۸٬۰۴۰ نفر مرد و ۸٬۱۰۰ نفر زن بوده‌اند. همچنین تعداد خانوارهای این شهر، ۴٬۹۲۸ خانوار بوده‌است. براساس همین سرشماری از مجموع ۱۶٬۱۴۰ نفر جمعیت ساکن اسکو، ۱۲٬۷۸۴ نفر باسواد و ۲٬۰۴۹ نفر بی‌سواد بوده‌اند
ویکی پدیا

استان آذربایجان شرقی

استان آذربایجان شرقی

استان آذربایجان شرقی یکی از استان‌های جمهوری اسلامی ایران است. این استان بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین استان ناحیهٔ شمال غربی ایران (آذربایجان) محسوب می‌شود. استان آذربایجان شرقی از سمت شمال به جمهوری‌های آذربایجان و ارمنستان، از سمت غرب و جنوب غرب به استان آذربایجان غربی، از سمت شرق به استان اردبیل و از سمت جنوب شرق به استان زنجان محدود شده‌است. این استان دارای آب و هوای سرد کوهستانی بوده و کل محدودهٔ استان را کوه‌ها و ارتفاعات تشکیل داده‌اند. مساحت استان آذربایجان شرقی، ۴۵٬۴۹۱ کیلومتر مربع است که از این جهت، یازدهمین استان بزرگ ایران محسوب می‌شود. این استان محل اتصال دو رشته کوه مهم و اصلی کوه‌های ایران، یعنی البرز و زاگرس است و بلندترین نقطهٔ آن، قلهٔ کوه سهند است. مرکز استان آذربایجان شرقی، کلان‌شهر تبریز است. از شهرهای مهم و اقماری این استان می‌توان به مراغه، مرند، میانه و اهر اشاره کرد.

ادامه نوشته

تبریز آذربایجان شرقی

پیشینه تبریز

تبریز مرکز استان آذربیجان شرقی است . در 46 درجه و 25 دقیقه طول شرقی و38 درجه و دو دقیقه عرض شمالی از نصف النهار گرینویچ واقع شده است ، ارتفاع آن از سطح دریا 1340 متر می باشد . با وسعتی حدود 11800 کیلومتر در قلمرو میانی خطه آذربیجان و در قسمت شرقی شمال دریاچه ارومیه و619 کیلومتری غرب تهران قرار دارد و در 150 کیلومتری جنوب جلفا ، مرز یران وجمهوری آذربیجان قرار گرفته است . جمعیت تبریز بیش از یک ونیم میلیون نفر می باشد.تبریز از سمت جنوب به رشته کوه منفرد همیشه پر برف سهند واز شمال شرقی به کوه سرخ فام عون علی (عینالی) محدود می شود.رودخانه آجی چی (تلخه رود) از قسمت شمال وشمال غرب تبریز می گذرد وبعد از طی مسافتی قابل توجه در دشت تبریز به دریاچه ارومیه می ریزد ومهرانرود از میانه تبریز می گذرد که اکثراَ در فصول مختلف سال بی آب است.

ادامه نوشته

هتل صخره ای لاله کندوان

در کنار این روستا ساخت هتل بین المللی صخره ای لاله کندوان که سومین هتل صخره ای در دنیا می باشد شرایط حضور گردشگران خارجی و داخلی را در بهترین شکل فراهم نموده است...

نمای عمومی هتل بین المللی لاله کندوان

آقای اسماعیل جامعی اسکویی مدیر هتل لاله کندوان در راه اندازی این مجتمع تلاش و سعی فراوان نموده و برنامه های بعدی این مجموعه بی نظیر و دیدنی را اعلام نمودند. هتل بین المللی لاله کندوان "(متعلق به شرکت توسعه وگردشگری ایران)قرار داشت و اخیرا در مهرماه 86 به بهره برداری رسیده است.

ادامه نوشته

روستای تاریخی و زیبای کندوان - آکاایران

روستای تاریخی و زیبای کندوان در 22 کیلومتری شهر اسکو در 62 کیلومتری شهر تبریز در میان کوههای سر به فلک کشیده، در دامنه شمالی (ارشد داغی) و قسمت غربی توده آتشفشانی سهند، در بخش دره آبرفتی دهکده توریستی کندوان قرار دارد که مراتع سرسبزش عشایر زیادی را به سمت خود کشانیده است. خانه های هرمی شکل این روستا که از معماری صخره ای بوده ، در نوع خود بی نظیر می باشد. این روستا دارای جاذبه‌های گردشگری فراوانی‌است که به‌دلیل شکل خانه‌های آن که به‌مانند کندوی عسل در دل کوه کنده شده‌اند است. عسل از مهم‌ترین سوغات این روستا است.

ادامه نوشته

دشت آهوان

دشت آهوان دشتی ست وسیع، زیبا و دل انگیز دشت آهوان در نقطه ای بین مهران و گیلان غرب که به علت مین گذاری فراوان کسی دیگر در آن نقطه سکونت نمی کند و گشت و گذار ندارد از همین رو آهوان فراوانی در آن دیده می شود و به دشت آهوان معروف است دشتی که تفسیر زیبایی از بی تابی آهوان گریز پای می باشد. آهوانی که چون با دوزان با سر انگشتان لرزان می وزند، می جهند و دل به پنجه های طبیعت و رودخانه های خروشان می سپارند. این نقطه از دست به اندازه ای بکر و دست نخورده است که گویی تو نخستین کسی هستی که پای بر آن نقطه می گذاری. آهوان سوار مرکب باد می روند و می روند و زندگی با همین دویدن و جهیدن ها جریان دارد. جریان خروشان آب فصل جدیدی از آفرینش را و حس به باز نشستن را و تفسیر سبز زندگی را پیام آور است و سالهاست که این نقطه از این خطه از استان، همچنان آرام به پنجه های طبیعت دل سپرده است.

منوجان کرمان

منوجان را بیشتر بشناسیم

شهرستان منوجان از شهرستان‌های استان کرمان است. مرکز این شهرستان شهر منوجان است. جمعیت شهرستان منوجان بنا بر سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، برابر 63845 نفر گزارش شده است.

تقسیمات کشوری
بخش مرکزی شهرستان منوجان
شهر قلعه (منوجان)
دهستان کشمیران
دهستان نورآباد (منوجان)
شهر: منوجان

بخش آسمینون
دهستان بجگان
دهستان ده کهان
دهستان نودژ
شهر: نودژ

برف بازی در کویر داغ سیرچ کرمان

ایرانگردی - استان کرمان - برف بازی در کویر داغ سیرچ کرمان

در نزدیکی یکی از گرمترین نقاط کره زمین، روستایی سردسیر و ییلاقی قرار دارد که تا خودتان به این منطقه شگفت انگیز سفر نکنید باور نمی کنید که در کویری گرم و سوزان تکه ای از این بهشت سرسبز و زیبا جاخوش کرده است...

تنها با رفتن به سیرچ می توانید لذت برف بازی در نزدیکی کویر داغ راتجربه کنید و با دیدن زیبایی ها منحصر به فرد آن چشمان خود را نوازش دهید.

سیرچ یکی از آبادی های شهداد است که به علت داشتن آب و هوای خنک و کوهستانی از زمان های خیلی دور ییلاق کرمان، بخش کویری و گرمسیری شهداد و آبادی های تابعه آن بوده است.این روستا در دره ای با شیب ملایم قرار دارد و از دامنه های بلندیهای پلوار (قله جفتان) آغاز می شود و به سمت کویر شهداد ادامه پیدا می کند.
روستای سیرچ در ارتفاعات قرار گرفته است و به دلیل آب و هوای معتدل سردسیری و رودخانه دائمی پر آب و فراوانی آبهای جاری دارای طبیعتی کاملا سرسبز است و کوه های اطراف آن با پوشش انبوه درختان چشم اندازی وصف ناپذیر دارد.شغل اصلی مردم سیرچ دامداری و کشاورزی است و محصولات سردسیری بسیار مرغوبی در آن کشت می شود. باغهایی با درختان انگور، انجیر، گیلاس و آلبالو و انار و...در این روستای کوهستانی به وفور دیده می شود.

سیرچ در چهار فصل سال تماشایی است. شکوفه های خندان باغهای میوه در بهار، درختچه ها و درختان سر به فلک کشیده سرسبز و گل ها و گیاهان وحشی و هوای خنک و دلپذیر در تابستان و طبیعت رنگارنگ آن در پاییز و چشم انداز ارتفاعات پراز برف و پیست اسکی آن در زمستان تنها گوشه ای از زیبایی های این روستای دیدنی است.
از مهمترین جاذبه های دیگر روستای سیرچ می توان به رودخانه ای زیبا، سروی کهنسال که بالای هزار سال سن دارد و چندین درخت چنار بسیار قدیمی، چشمه آب گرم جوشان با خواص درمانی قابل توجه و بزرگترین تونل سنگی خاورمیانه اشاره کرد. همچنین قرار گیری سیرچ در مجاورت شهداد و منطقه کلوت ها و هم جواری دو نوع آب هوای متضاد، این روستا را به یک نمونه جذاب تفریحی وگردشگری در مسیر کویر تبدیل کرده است.

مسیر دستیابی
روستای سیرچ در 80 کیلومتری شرق کرمان و 30 کیلومتری جنوب شرقی شهداد واقع شده و خوشبختانه مسیر دسترسی این روستا از هر دو جاده کرمان - سیرچ و شهداد - سیرچ آسفالت است و به راحتی می توانید به این منطقه زیبا سفر کنید.
گذارتان که به سیرچ افتاد، می توانید سراغی هم از سوغاتی های معروف این روستا بگیرید و برای دوستانتان کره و روغن حیوانی مرغوب، خشکبار، قالیچه‌های کوچک و حصیربافته‌های تزئینی هدیه ببرید.
ویرایش و تلخیص:آکاایران

دیدنی های کرمان تپه‌ درمانی در ریگان!

 

---

اگر دوست دارید بلندترین تپه های دنیا را ببینید لازم نیست دور دنیا بچرخید. یک بلیط به مقصد کرمان و شهرستان ریگان شما را به این تپه ها می رساند. تپه هایی که نه فقط زیبا و دیدنی هستند، بلکه خاصیت درمانی هم دارند!

---

 

 

تپه‌های شنی ریگان ـ که در دل کویر کرمان قرار گرفته با ارتفاع 75 متر در مجاورت روستای علی‌آباد پشت‌ریگ قابل دیدن است. این تپه ها به دلیل ماهیت شنی‌ و گرمایی که در خود نگاه داشته و به مرور آزاد می‌کنند، خواص درمانی ویژه‌ای دارند و می‌توانند مسکنی برای دردهای جسمی و روحی باشند. 

 

 

کجا برویم؟

شهرستان ریگان یکی از شهرستان‌های استان کرمان در جنوب شرق ایران است. مرکز این شهرستان شهر محمدآباد است و در فاصله 300 کیلومتری جنوب کرمان واقع شده که بیشتر مردم آن از قوم بلوچ هستند. بر اساس آمار موجود این شهرستان با 9هزار متر مربع وسعت و 360 پارچه آبادی دارای حدود 90 هزار نفر جمعیت است.

شاید تا به حال تنها درباره تاثیرات درمانی آبگرم ها شنیده باشید اما باید برایتان بگوییم که خاک و سنگ هم خاصیت درمانی دارند؛ گرمایی که بعد از حفر چاله و خوابیدن در میان شن‌ها بتدریج جذب بدن‌شده و به آن آرامش می‌بخشد، می تواند دردهای مفاصل، دیسک کمر، عوارض پوستی و حتی زخم بستر را بهبود بخشد

چطور درمان شوید؟

شاید تا به حال تنها درباره تاثیرات درمانی آبگرم ها شنیده باشید اما باید برایتان بگوییم که خاک و سنگ هم خاصیت درمانی دارند؛ گرمایی که بعد از حفر چاله و خوابیدن در میان شن‌ها بتدریج جذب بدن‌شده و به آن آرامش می‌بخشد، می تواند دردهای مفاصل، دیسک کمر، عوارض پوستی و حتی زخم بستر را بهبود بخشد.

 

این تاثیر تا حدی است که بیشتر ارتوپدها و روانپزشکان، دراز کشیدن و راه‌رفتن در تپه‌های شنی را برای تسکین آلام بیماران خود توصیه و تجویز می‌کنند. راه‌رفتن در این تپه‌ها همچنین می‌تواند باعث التیام بسیاری از دردهای روحی ـ روانی شود.

اگر قرار است برای تپه درمانی راهی ریگان شوید، باید در این تپه ها چاله ای حفر کرده و در میان ریگ‌ها بخوابید و باقیمانده ریگ ها را روی بدنتان بریزید. بهتر است این کار به مدت 30 الی 45 دقیقه در بعدازظهر که شن‌ها در حال خنک‌شدن هستند، انجام دهید.

 

از درمان تا تفریح

سفر به ریگان فقط در تپه درمانی خلاصه نمی شود. تپه های مرتفع این منطقه برای آموزش پرواز پاراگلایدر بسیار مناسب هستند. به خصوص که شنی بودن این تپه ها از آسیب‌دیدگی جلوگیری می‌کند.

 

به جز پاراگلایدر، فوتبال ساحلی هم در ریگان رواج دارد و اگر مسافر این طبیعت کویری باشید، می‌توانید در مسابقات فوتبال ساحلی که بزودی در حاشیه تپه‌های شنی ریگان برگزار می‌شود هم شرکت کنید. مسابقات اسکی روی شن هم برای اولین بار در ایران با حضور 11 استان کشور در ایام نوروز روی این تپه‌ها برگزار می‌شود که تماشای آن خالی از لطف نیست.

 

کجا اقامت کنیم؟

اگر تمایل به اقامت در هتل و اماکن اقامتی مناسب را داشته باشید، می‌توانید در اماکن اقامتی شهرستان ریگان ـ که در 13 کیلومتری این تپه‌ها قرار دارد ـ مستقر شوید. شهرداری ریگان هم برای اقامت موقت گردشگران حدود 50 آلاچیق به صورت طبیعی در نزدیکی تپه‌ها آماده کرده است.

 

نزدیک‌ترین منطقه دارای امکانات به این تپه‌ها روستای علی‌آباد پشت‌ریگ است که در فاصله 1500 متری تپه‌ها قرار دارد و قرار شده 20 منزل مسکونی برای اقامت گردشگران در ایام نوروز در این روستا تخلیه و آماده‌سازی شود.

تبیان

ایرانشهر را بیشتر بشناسیم

ایرانشهر را بیشتر بشناسیم

شهرستان ایرانشهر یکی از شهرستانهای استان سیستان و بلوچستان است. مرکز این شهرستان، شهر ایرانشهر است. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۲۱۵٬۹۸۱ نفر بوده است

شهرها و بخش‌ها
بخش مرکزی شهرستان ایرانشهر
دهستان ابتر
دهستان حومه (ایرانشهر)
دهستان دامن
شهر: ایرانشهر

 

بخش بزمان
دهستان آب رئیس
دهستان بزمان
شهر: بزمان

بخش بمپور
دهستان بمپورشرقی
دهستان بمپورغربی
شهر: بمپور

تغییرات در تقسیمات کشوری
در سال ۱۳۸۶ بخش دلگان شهرستان ایرانشهر از این شهرستان جدا و به شهرستان دلگان ارتقاء‌یافت.

جغرافیا
شهرستان ایرانشهر با مساحت ۳۰۲۳۰ کیلومتر مربع در مرکز استان سیستان و بلوچستان قرار گرفته و فاصله مرکز شهرستان تا مرکز استان ۳۲۱ کیلومتر است. این شهرستان دارای تعداد ۴ مرکز شهری و ۴ بخش – ۱۰ دهستان و ۵۴۵ آبادی دارای سکنه است .

سرچشمه رودخانه و منتهی به رودخانه‌های کاجو – باهو و رابیچ در این شهرستان واقع می‌باشد.

آب این شهرستان ازطریق ۱۰۴۲ حلقه چاه ۱۳ رشته قنات ---رشته چشمه با میزان آبدهی ۵/۹۵ میلیون متر مکعب و رودخانه‌های کاجو با میزان آبدهی ۵۰۰ میلیون متر مکعب بطور متوسط سالانه تأمین می‌شود.

شهرستان ایرانشهر دارای اقلیم بیابانی گرم و خشک می‌باشد. میانگین بارش سالانه در این شهرستان ۵/۱۰۵میلی متر و متوسط دمای آن در سال ۸۲ از ۲/۴۷ الی ۲/۲- درجه سانتی گراد در تغییر است .

زبان و مذهب
مردم شهرستان ایرانشهر به زبان بلوچی تکلم می‌کنند در این شهرستان ۹۲/۹۹ درصد جمعیت آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند. اهل تشیع 2 درصد و اهل سنت 98 درصد مردم این شهرستان را تشکیل می‌دهند که در دو منطقه متفاوت زندگی می‌کنند.

کشاورزی و منابع طبیعی
در سال زراعی ۸۳-۱۳۸۲ سطح زیر کشت محصولات زراعی و باغی شهرستان ایرانشهر بالغ بر ۳۸۰۸۴ هکتار بود که ۷/۲۳ درصد از سطح کشت زیر کشت استان را تشکیل می‌داد. از این مقدار ۲۵ درصد به کشت باغات و۷۵ درصد به زراعت‌های سالانه اختصاص دارد. محصولات عمده زراعی شهرستان غلات می‌باشد .طی همان سال، ۱۵ واحد صنعتی پرورش و نگهداری دام و طیور در سطح شهرستان فعال بوده است. همچنین میزان تولید شیر، گوشت قرمز، گوشت مرغ و عسل به ترتیب ۵/۱۵، ۱/۳، ۶/۰و۰۰۲/۰ هزار تن بوده است. لازم به ذکر است این شهرستان دارای ۴۴ واحد پرورش ماهی با تولید ۱۳۲هزار تن می‌باشد.

صنعت و معدن
تعداد صنایع موجود شهرستان ایرانشهر ۷۶ واحد می‌باشد که تعداد – واحد آن در نقاط روستایی و تعداد – واحد بقیه در نقاط شهری مستقر می‌باشند. درسال ۱۳۸۲ تعداد ۲ کارگاه فعال مسئولیت استخراج معادن را به عهده داشته که عمده‌ترین معادن موجود در سطح این شهرستان عبارت‌اند از: آهک – مرمر – منگنز – تالک – (صادره درسال ۸۳) سهم شهرستان از کارگاه‌های معدنی فعال استان ۳/۱۳ درصد می‌باشد .

بهشت در کف دست

بهشت در کف دست

هنوز آن‌قدرها از سن و سال‌مان نگذشته که انگشت‌ها و دست‌های حناگذاشته مادربزرگ و ریش‌های حنایی‌رنگ پدربزرگ‌ها از ذهنمان بروند به جمع چیزهای از یاد رفته.

هرچند حالا دیگر به سر نوزاد تازه به دنیا آمده حنا نمی‌گذارند اما هنوز هم توی شب حنابندان، نوعروس و داماد کف دست هم حنا می‌گذارند و هنوز هم وقتی کسی نه راه پیش داشته باشد و نه راه پس، می‌گوییم دستش را توی حنا گذاشته‌اند.

تمام این یاد و خاطره‌ها، آداب و مثل‌ها از کیسه‌هایی پارچه‌ای بیرون آمده‌اند که توی چاقی شکمشان، پودر سبز رنگ حنا را جا می‌داده‌اند. این کیسه‌ها حاصل کارگاه‌هایی بودند که وظیفه‌شان ساییدن ساقه، برگ و چوب حنا بود؛ کارگاه‌هایی با سقف‌های گنبدی که بزرگترهایمان به آنها «مازاری» می‌گفتند.

بد نیست بدانید مازاری‌ها در واقع قسمتی از عصاری‌های قدیمی هستند. عصاری‌ها کارشان خرد کردن غلات و روغن‌گیری از دانه‌های روغنی بوده و مازاری‌ها تنها آسیاب کردن حنا. در گذشته‌ای نه‌چندان دور، سنگ‌های مازاری در اکثر شهرهای ما در حال چرخیدن بودند؛ هنوز هم نمونه‌هایی در کاشان، اصفهان و اردکان وجود دارند. با این حال بزرگ‌ترین مجموعه‌ای که در حال حاضر  به تولید حنا می‌پردازد، کارگاه‌های مازاری یزد است.

حنا درختچه‌ای است به ارتفاع 3 -2 متر و بومی کشورهای مدیترانه، خاورمیانه، آسیای صغیر و شمال و شرق آفریقا. در ایران، بلوچستان و کرمان، بهترین آب و هوا را برای کاشت این گیاه دارند. علاوه براین، حنا یکی از قدیمی‌ترین مواد رنگی دنیاست و در دوره دوم عصر حجر از آن برای نقاشی  کشیدن روی دیوار غارها استفاده می‌شده اما بیشترین کاربرد آن آرایشی و بهداشتی بوده. در قرون وسطی، اطبای ایرانی و عرب از تأثیرات دارویی حنا زیاد بهره برده‌اند. حنا بیشتر برای رفع سوختگی، زخم‌های دهان، آبسه و تورم مثانه تجویز می‌شده.

در کتب پزشکی قدیمی آمده که حنا درمانی برای لک‌های سفید پوست و لک و پیس است؛ خضاب با حنا چشم را پرنور می‌کند، مو را می‌رویاند و بو را خوش و زوجه را آرام می‌کند. برای به‌دست آوردن رنگ دلخواه، پودر حنا را ترکیب  می‌کردند.

دنیای سبز مازاری

در «مازاری» همه چیز سبز رنگ است و گرد سبز حنا همه جا را پوشانده. آسیاب‌ها و الک که روشن شود، گرد حنا جای هوا را هم تنگ می‌کند، آن‌قدر که بدون ماسک نمی‌شود نفس کشید.

زمانی آن تیرک چوبی که به سنگ آسیاب وصل است، روی گرده اسب، شتر یا گاو نری سوار بوده تا صبح و شب را به هر ضرب و زوری که شده، دور تا دور آن سکو بچرخد اما حالا کافی است کلید برق را بزنید تا آن موتور یک چرخه در هر سری، 3 تا 4 ساعت یورتمه بچرخد و سنگ‌آسیاب را بچرخاند.

برگ‌های خردشده زیر سنگینی سنگ‌آسیاب، از آن انتها به داخل الک یا سرند ریخته می‌شوند تا آن پایین که می‌رسند، گرد حنا به مخزن زیری ریخته شده و جز اضافات چیزی نمانده باشد تا داخل گونی جمع شود. محتویات گونی دوباره به سنگ آسیاب سپرده می‌شوند و باز سر و کارشان به همین جا می‌افتد. این دفعه اضافاتی که داخل گونی ریخته می‌شوند، دیگر قابل سرند کردن نیستند و باید دورشان ریخت.

محصول «مازاری»‌ها که در زبان محلی به آن «خنیر» می‌گویند، به‌جز استفاده آرایشی، خاصیت درمانی هم دارد. پودر سبزرنگ حنا، گرد شفابخشی است برای دست‌های زخمی ماهیگیرانی که پراز ترک‌اند. حنا باعث ضخیم‌تر شدن پوست دست و پای آنها می‌شود.

ردیف طولانی سنگ‌های آسیاب، تمام روز کارشان دور تیرک چوبی چرخیدن و البته خرد کردن برگ‌های حناست. هر کدام از این سنگ‌های لاسویی 8-7 تنی که از اردستان آمده‌اند، در هر وعده 300 تا 400 کیلو برگ و ساقه حنا را تحویل می‌گیرند و گرد حنا پس می‌دهند. اینکه تا کی سنگ‌ها بچرخند و حناسابی‌های این کوچه را سرپا نگه دارند را فقط خدا می‌داند.

برای دیدن یکی از این مازاری‌ها کافی است خودتان را به خیابان امام خمینی یزد برسانید و سراغ کوچه مازاری‌ها را بگیرید. هرچند حالا یکی از کارگاه‌ها، مرمت و تبدیل به کتابخانه شده و چند تایی از صاحبان مازاری‌ها هم بسته‌شدن کارگاه‌شان را به تولید ترجیح داده‌اند اما هنوز کم نیستند کارگاه‌هایی که با سماجت دارند بسته‌های پارچه‌ای‌شان را پر از پودر سبز حنا می‌کنند تا راهی بازارها شود.
منبع:تبیان

آرامگاه پیر علمداردر محله خور

 ایرانگردی - استان سمنان - آرامگاه پیر علمداردر محله خور 

آرامگاه پیر علمدار در استان سمنان و شرق شهر دامغان در محله خوریا نزدیک مسجد جامع و مدرسه حاج فتحعلی بیگ قرار دارد

در این آرامگاه که محمد بن ابراهیم پدر ابو حرب بختیار ملقب به پیر علمدار، حاکم ایالت قومس به سلطنت محمد غزنوی دفن شده، کتیبه‌ای به خط کوفی نیز وجود دارد...

این آرامگاه در سال 417 قمری ساخته شده و ارتفاع گنبد آن 13 متر، قطر داخلی آن چهار و نیم متر است. همچنین این بنا در فضای داخل و خارج، طرحی دایره شکل به قطرهای داخلی و خارجی 4/70 و 6/40 متر دارد. درگاه ورودی آن، در جنوب غربی رو به سوی مسجد و صحن است.

پوستۀ خارجی آن با پوشش آجری، پس از گذشت بیش از 10 قرن همچنان آراسته و بدون تخریب برجامانده است.

 

بدنۀ استوانه‌ای برج این آرامگاه به دو بخش متفاوت تقسیم شده است. قسمت پایین که حدود نیمی از ارتفاع کلی برج را دربرمی‌گیرد. آجرکاری ظریف و ساده بدون بندکشی بین آجرها دارد. در این بخش فقط دروازه ورودی بنا جای گرفته که با تزئینات خود یکنواختی سطح برج را تغییر می‌دهد.

ورودی آرامگاه یک قاب مستطیل شکل 2/70 ×1/30 متری است که سردر و ستون‌هایی پیل پا مانند آن را با قوسی زیبا و شکسته دربرگرفته‌اند.

آجرکاری تزئینی حاشیۀ این مستطیل، روی بدنۀ برج و به عرضی معادل دو آجر با بقیۀ تزئینات متفاوت است و در فاصله بین آجرها، شکاف مستطیل شکلی وجود دارد.

روی نوار حاشیۀ قوس سردر کتیبه‌هایی تزئینی قرار دارند که روی آنها بقایای نوشته‌هایی با گچبری زیبا قابل تشخیص هستند. بخش بالای برج شامل 7 نوار با تزئینات زیبای آجر تراش و یک کتیبۀ تسمه‌ای است که دورتا دور پیکرۀ برج را فراگرفته‌اند.

طرح‌های تزئینی نوارهای هفت گانه در چهار اندازه مختلف‌اند. این نگاره‌ها، به دو روش هندسی و دوردار با ظرافت و دقت کار شده‌اند.

 

نمای خارجی آرامگاه با گنبد مدور آجری کم‌خیز آن از نمونه‌های ارزشمند معماری آغاز قرن پنجم هجری قمری ایران به شمار می‌رود.

آرامگاه پیر علمدار از جمله بنا‌های تاریخی شهر دامغان است که به برج معروف شده و یکی از بهترین نمونه‌های معماری آرامگاهی است.

آرامگاه پیر علمدار در سال 1310 توسط وزارت فرهنگ و هنر با شماره 79 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

منبع:تبیان
ویرایش وتلخیص:آکاایران

استان اراک

اراکاراک یکی از شهرهای ایران و مرکز استان مرکزی است. این شهر مرکز شهرستان اراک نیز است. اراک با جمعیتی برابر با ۴۳۸٬۳۳۸ نفر (سرشماری سال ۱۳۸۵) قطب جمعیتی استان و پانزدهمین شهر پرجمعیت ایران به حساب می‌آید.

 وجه تسمیه
اراک در گذشته سلطان‌آباد نام داشت  . چون یکی از اهداف بنای شهر، ایجاد مرکزی نظامی وقلعه‌ای جنگی در بین بخشهای ، فراهان، دولاخور، کزاز، سربند، چرا و کاپله با چاپلق بوده‌است ،نخست نام شهر یا قلعه نوبنیاد «قلعه سلطان آبادٍ» بوده‌است که پس از چندی واژه «قلعه» حذف گردیده و فقط با نام سلطان آباد نامیده می‌شد. بمرور زمان «سلطان آباد عراق» به شهر عراق تبدیل گردیده تمام اسناد موجود تا سال ۱۳۱۷ خورشیدی که در دست است نام این شهر عراق بوده‌است. این شهر در دوره رضاشاه اراک نام گرفت.درسال ۱۳۱۷ هنگام بهره برداری راه آهن سراسری ایران و اتصال راه آهن شمال و جنوب بود که کلیه ایستگاههای راه آهن شمال تا جنوب را با نام شهرها و روستاهای کنار آنها نامگذاری نمودند، که از آن سال نام این شهر از عراق به اراک تبدیل شده‌ است.

برای واژه «اراک» معانی گوناگونی ذکر گردیده‌است که تعدادی از آن‌ها عبارت‌اند از: پایتخت، باغستان، نخلستان و شهرستان. بعضی کلمه «اراک» را برگرفته از ایراک که معرب آن کلمه عراق است، دانسته‌اند. زیرا در بازه‌های زمانی خاصی به اراک، عراق عجم نیز گفته شده که به واسطه تلفظ اکثر خارجی‌ها که عراق را ایراک تلفظ می‌کرده‌اند، کم کم بصورت اراک تغییر یافته ‌است.

 تاریخچهشهر اراک از نظر تاریخی نسبت به سایر شهرهای استان از قدمت چندانی برخوردار نیست. زمان احداث شهر اراک به دوره قاجار و سلطنت فتحعلی شاه می‌رسد. در اوایل سلطنت قاجار در عراق عجم بعلت وسعت زیاد و جمعیت فراوان همواره ناامنی و اختلافات محلی بروز می‌کرد و این امر از لحاظ سیاسی و اقتصادی برای حکومت مرکزی بروز مشکل می‌کرد. در زمان فتحعلی شاه قشونی به نام عراق تشکیل گردید و یوسف خان گرجی از فتحعلی شاه تقاضا نمود که برای مرکز قشون عراق عجم قلعه‌ای نظامی احداث کند. به همین جهت تأسیس ساختمان اولیه شهر به‌صورت قلعه‌ای به نام سلطان آباد، شروع و در سال ۱۲۳۱ هجری(۱۸۰۸ میلادی) به پایان رسید.

شهر قدیم اراک دارای چهار دروازه بوده بازار کنونی اراک شبکه ارتباطی داخلی این دروازه‌ها بود و راه‌های اصلی و خارجی از این دروازه‌ها آغاز می‌شد.این دروازه‌ها عبارتند از:

دروازه شهرجرد در مشرق
دروازه رازان در شمال
دروازه حاج علینقی در غرب
دروازه قبله در جنوب
با عبور راه آهن از اراک و احداث خیابان و گذرگاه‌های جدید توسعه شهر در قسمت جنوب و جنوب غربی آغاز شد.براساس آمار کتاب ایرانشهر در سال ۱۳۲۰ ش ، جمعیت اراک ۵۱۰۰۰ نفر بود . از این تاریخ اراک نیز مانند سایر شهرهای کشور توسعه یافت . در سال‌های صلح و آرامش دیوارهای حفاظتی شهر برداشته شد و شهر اراک و نقشه منظم اولیه آن بی رویه رو به توسعه نهاد . موقعیت ترابری اراک مهمترین عامل توسعه شهر در سال‌های اخیر بوده‌است

 مردمجمعیت اراک بر پایه نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ برابر با ۴۳۸٬۳۳۸ نفر بوده است.اهالی این شهرستان عمدتاً به فارسی با لهجه اراکی و در بخش‌‌هایی به گویش وفسی تکلم می‌کنند.

 
 اراک صنایع ومعادناستان مرکزی از جمله استانهای صنعتی کشور محسوب می‌شود، وجود صنایع مادر در اراک این شهر را به یکی از قطبهای صنعتی کشور مبدل کرده‌است همچنین وجود کارخانه‌های چشمگیر و تولیدی شهرستان ساوه نیز خود گویای این مهم است. مهمترین کارخانه‌های صنعتی استان عبارتند از :

لاستیک سازی پارس (تایر پیروزی )
ماشین سازی
آلومینیوم سازی
کابل سازی
کمباین سازی
کارخانه هپکو(سازنده ماشین آلات راه سازی)
کارخانه‌های سازنده پروفیل و لوله‌های آبیاری آلومینیومی
کارخانه‌های آونگان (سازنده پایه فلزی انتقال نیرو)
کارخانه ادوات کشاورزی
کارخانه تولید نورد آلومینیوم
رنگ روناس
پالایشگاه
پتروشیمی
آذرآب
ناحیه صنعتی خیرآباد
شهرک صنعتی ناحیه دو ( ایبک آباد)
شهرک صنعتی ناحیه یک واقع در ضلع شرقی اراک
در استان مرکزی ۱۱۲ معدن محتلف وجود دارد که بیشترین آن مربوط به مصالح ساختمانی است، از مهمترین معادن استان مرکزی می‌توان از : سنگ آهن در شمس آباد اراک، معادن سرب ، روی ، منگنز ، بارتیتین ، سنگ تراورتن ، گچ و سنگ نمک را می‌توان یاد کرد . در اطراف شهر نیمور محلات معادن تراورتن بسیار زیاد است .

 دانشگاهها و مراکز آموزشی
دانشگاه علوم پزشکی
دانشگاه اراک
دانشگاه علم و صنعت ایران واحد اراک
دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک
هنرستان فنی خوارزمی
هنرستان فنی شهید باهنر
هنرستان فنی شهید رجایی
آموزشکده فنی و حرفه ای امیرکبیر
دانشگاه علمی کاربردی جهاد دانشگاهی

 مشاهیر اراک
از مشاهیر و علمای دینی که در اراک تحصیل کرده‏اند یا در استان مرکزی متولد شده‏اند می‏توان به خمینی بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی ایران ، آیت الله العظمی اراکی ، آیت الله آقا نورالدین حسینی ، ملا احمد نراقی، ملا مهدی نراقی اشاره کرد٬ همچنین تعدادی از ، مورخین ، سیاستمداران ٬ فرهنگیان و هنرمندان و اندیشمندان اراک به این شرح می‏باشد:

میرزا حسن "آشتیانی"٬
عباس اقبال "آشتیانی"٬
میرزا تقی خان امیر کبیر٬
ادیب الممالک٬
احمد ارجمندی٬
احمد پزشکی٬
فخرالدین عراقی٬
حاج ملا علی عراقی٬
محمد خزائلی٬
محمود حسابی٬
ابراهیم دهگان٬
علی اکبر سیاسی٬
یوسف شکرائی٬
قائم مقام فراهانی٬
عبداله مستوفی٬
فرید محسنی٬
قوام الدوله٬
محمد یوسف مجد زرین قلم عراقی٬
میرزا حسین مدنی٬
آقا داوود مکی٬
آقا سید نورالدین حسینی٬
آخوند ملامحمد واعظ٬
میرزا محمد حسین فراهانی(وفا).

 نقاط دیدنی

 مجموعه تاریخی بازار اراک

بازار اراک یکی از بناهای نخستین شهر اراک است. بنای اولیه این بازار را حاکم وقت اراک (سپهدار اعظم) که نام مسجد و مدرسه‌ای در بازار نیز به نام وی می‌باشد در اوایل قرن ۱۳ گذاشت. با این همه بنای مجموعه بزرگ بازار اراک شامل حمام، مسجد، مدرسه، آب انبارها، گذرها و کاراوانسراها در زمان فتحعلی شاه قاجار و توسط یوسف خان گرجی در سال ۱۲۲۸ هجری قمری در بافت مرکزی سلطان آباد (نام قدیم اراک) بنیان گذاشته شد

 بنای تاریخی مدرسه سپهداراین مدرسه علوم دینی یکی از بناهای موجود در مجموعه بازار اراک است.این مجموعه در دوره قاجار و همزمان با ساخت مجموعه بازار ساخته شد.افرادی همچون خمینی در این مدرسه تحصیل کرده‏اند.[۸]

بنای تاریخی حمام چهارفصلنوشتار اصلی: حمام چهارفصل
این حمام که در دوره قاجار ساخته شده‌ است دارای سه بخش مردانه ، زنانه و قسمت اقلیتهای مذهبی می‏باشد.نام آن به خاطر تابلوهای کاشی که در ارتباط با چهار فصل سال نقاشی شده و در چهار طرف سربینه حمام مردانه نصب بوده، می‌باشد.این حمام اکنون به موزه تبدیل شده است. 

سایر نقاط دیدنی
شهر زیرزمینی ذلف آباد
بنای تاریخی پیر مرادآباد
روستای ساروق انجدان
امامزاده شاهزاده حسین
مرقد شاهزاده محمد عابد
آتشکده برزوی راهگرد
بنای تاریخی کاروانسرای اراک
امامزاده ابراهیم (اراک)
امامزاده حوا خاتون
امامزاده هفتاد و دوتن ساروق
امامزاده اهل ابن علی. واقع در ۴۵ کیلو متری اراک
منزل حاج سامان طلعتی
منزل اعیانی خاکباز
پل دو آب اراک
برج شیشه اراک
قلعه حاج وکیل
ارگ حکومتی اراک

صنایع دستی
قالی در اراک به گفته سیسیل ادوارز زمانی از اهمیت و اعتبار و فراوانی برخوردار بود و رقیب قالی کرمان بود.از دیگر صنایع دستی اراک می‏توان به گیوه دست دوز اشاره کرد.

 سوغات اراکباسلوق
کشمش سبز
صابون محلی
شیره انگور
فتیر

 برگرفته از دانشنامه ازاد ویکی پدیا

تپه تاریخی اوا اراک

تپه تاریخی آوه در کنار روستای آوه از توابع شهرستان ساوه قرار دارد.

تاکنون از این مکان سفالینه‌های بسیاری استخراج شده است که عمدتاً به دوره‌های پیش از اسلام و نیز برخی هم به دورهٔ بعد از اسلام تعلق دارند.

روستای آوه در 10 کیلومتری شهر ساوه قرار گرفته است.

دژ بسطام آذربایجان غربی

دژ بسطام، دژ بسطام در جوار روستای بسطام واقع شده‌است و توسط روسای دوم (۶۴۵-۶۸۵ پیش از میلاد) ساخته شده و یکی از مهم‌ترین شهرهای اورارتویی زمانی خود بوده‌است. این قلعه با سلطه قوم ماد بر این منطقه به‌صورت متروک مانده‌است و فقط در دوران قرون وسطی (هم‌زمان با دوره مغول) توسط گروهی از مسیحیان مورد سکونت قرار گرفته که از آنها نقش صلیبهایی روی صخره‌ها باقی مانده‌است.

آثار دوره اورارتویی شامل: ساختمان شرقی، محله مسکونی، قلعه، آثار پشت دژ و کانال آبرسانی است. کاوشهای باستانی نشان می‌دهد که این قلعه طی ۵۰ سال و در سه مرحله ساخته شده و دارای معبد، بازار، و مقر حکومتی، برج، بارو، دروازه و راه‌های مخفی خروج مخصوص به خود بوده‌است. قلعه دارای دیوارهای مستحکم سنگی است که روی صخره‌ای بلند، مشرف به شدت و دره‌ای بزرگ قرار دارد. سه اشکوب (طبق) با کارکردهای مختلف است:

اشکوب تحتانی مشتمل بر دروازه، مهمانسرا، اصطبل و قرارگاه سربازان
اشکوب میانی که معبدی است با اطاقهای متعدد
اشکوب فوقانی که اوج هنر معماری اورارتویی است و دارای سکونت گاه، مقر فرماندهی و راه‌های خروجی به بیرون از قلعه می‌باشد.

مشاهیر لُر را بیشتر بشناسیم: استاد عبدالمحمد آیتی

"استاد عبدالمحمد آیتی" درسال 1305 شمسی در شهر بروجرد در استان لرستان دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و دوره متوسطه را در شهر بروجرد به پایان رسانید. پس از تحصیل در حوزه قم به مدت دو سال به تهران رفته و تحصیلات خود را در دانشکده معقول و منقول پی گرفت.

استاد آیتی سرانجام در سال 1328 با رتبه اول رشته معقول را به پایان رساند و به دریافت مدرک لیسانس توفیق یافت. استاد پس از فارغ التحصیل شدن به استخدام وزارت فرهنگ در آمد و به تدریس ادبیات در مقطع دبیرستان پرداخت، تا آنکه در سال 1359 بازنشسته شد.

او هم اکنون عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی بوده و چندین تالیف و ترجمه در کارنامه علمی خود در زمینه‌های زبان و ادبیات عربی و فلسفه دارد.

ترجمه کتاب "تاریخ ادبیات زبان عربی" عبدالمحمد آیتی، در دوره دوم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان کتاب سال برگزیده شد.

استاد عبدالمحمد آیتی رئیس شورای علمی دانشنامۀ تحقیقات ادبی فرهنگستان نیز بوده است. وی علاوه بر تدریس ادبیات در مقطع دبیرستان، چندی در بابل و مدتی نیز در خرم آباد انجام وظیفه کرده است.

 

مدرس ادبیات داستانی در دانشگاه فارابی، مدرس ادبیات داستانی و عربی در دانشگاه دماوند از دیگر فعالیتهای استاد آیتی است.

کشتی شکسته (ترجمه)، تحریر تاریخ وصّاف، آمرزش ابوالعلا معری (ترجمه)، گزیده و شرح خمسه نظامی، تاریخ ابن‌خلدون (العبر)، شکوه قصیده، قرآن مجید (ترجمه فارسی)، شکوه سعدی در غزل، شرح و ترجمه معلّقات سبع، الغارات در حوادث سال‌های معدود خلافت علی(ع)، گنجور پنج گنج، شرح منظومه مانلی و پانزده قطعه دیگر، بسی رنج بردم، بازنویسی‌شده از فردوسی، شاهنامه بنداری، قصه باربد و بیست قصه دیگر از شاهنامه، معجم‌الأدبا، یاقوت حموی (ترجمه)، گزیده شرح مقامات حمیدی و ترجمه صحیفه سجادیه بخشی از آثار و تالیفات این استاد بزرگ است.

کلیبر آذربایجان شرقی

شهرستان کلیبر یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است. جمعیت این شهرستان ۸۹٫۶۹۸ نفر (سرشماری سال ۱۳۸۵خ.) و مرکز آن شهر کلیبر است.

شهر کلیبر دارای آب و هوای معتدل کوهستانی است و سراسر پیرامون این شهر را جنگل های تنک و مراتع پوشانیده است

ادامه نوشته

طاق گرا

بنای طاق گرا یا طاق شیرین در گردنه پاتاق بر سر راه کرمانشاه به سرپل ذهاب و در ۱۵ کیلومتری شهرستان سرپل ذهاب در کنار راه باستانی سنگفرشی بنا شده که فلات ایران را به بین النهرین ارتباط می‌داده‌است. به علت تغییر مسیر، این راه و بنای تاق گرا اکنون در شیب‌های پائین جاده آسفالته قرار گرفته‌است. از نظر معماری، بنای تاق‌گرا، فضای ایوان مانندی است که تماماً از سنگ ساخته شده‌است. این بنای مستطیل شکل به ابعاد ۸۶/۴*۷۰/۷ متر است که ورودی آن به طرف جنوب و مشرف بر جاده سنگفرش باستانی است. از لحاظ ساختاری، این بنا به وسیله بلوک‌های سنگی ساخته شده‌است که به صورت مکعب مستطیل تراشیده شده‌اند. مصالح داخلی دیوارها نیز از لاشه سنگ و ملاط گچ است.

دیوارهای جناحین این بنا تا حدودی بلندتر ساخته شده‌اند تا بتوانند سقف تاق را کاملاً مسطح نمایند. ارتفاع کف بنا از سطح زمین ۲۰/۱ متر و ارتفاع از کف تا لبه قوس ۹۲/۵ متر و از لبه قوس تا زیر گیلویی اول ۲۰/۱ متر است. همچنین بلندی افریز اول ۶۰ سانتی متر است که بر روی آن یک ردیف بلوک سنگی ساده به بلندی ۴۵ سانتی متر قرار گرفته‌است. بر روی این بخش، سنگ‌های تزئینی افریز دوم قرار دارد. همچنین در بالاترین بخش بر روی لبه بام بنا، یک ردیف کنگره به ارتفاع ۹۲ سانتی متر قرار گرفته‌است. بنابراین ارتفاع بنا از سطح زمین تا بالاترین نقطه ۷/۱۱ متر است. همچنین عرض دهانه طاق ۱۰/۴ متر و عمق آن ۱۰/۳ متر می‌باشد . دیوارهای داخلی این بنا به وسیله نقوش هندسی حجاری شده‌است. در مورد زمان ساخت این بنا اختلاف نظرهایی وجود دارد برخی آن را به دوره اشکانی و برخی دیگر آن را به دوره ساسانی نسبت می‌دهند. اما آنطور که از مدارک باستانشناسی به دست آمده ظاهرا این بنا در اواخر دوره ساسانی و احتمالا زمان حکومت خسرو دوم (۶۲۸-۵۹۰م) ساخته شده‌است. اگرچه تاکنون کارکرد واقعی این بنا مشخص نشده، اما برای آن کارکردهای متفاوتی از جمله «یادگار احداث راه کاروانرو»، «توقف گاه موکب شاهی»، «اریکه سلطنتی»، «پاسگاه مرزی» و «بنای یادبودی از پیروزی» ذکر کرده‌اند. برای دیدن این اثر، حدود ۲۰۰ متر بعد از ایست بازرسی معروف پاطاق وارد جاده فرعی در سمت چپ جاده اصلی شده و پس از طی مسافتی حدود ۵۰۰ متر می‌توان به محل مورد نظر رسید.